Sep
17
2013

Weerzien

Ik kan niet geloven dat dit gebeurt….

Ik voelde zijn handen over mijn heupen. Hij trok me met zijn handen op mijn billen hard tegen zich. De verbijstering denderde als een baksteen in mijn maag. Trok ijskoud verder, bevroor me. Het ontbreken van verweer moedigde hem aan.
Hij likte in mijn hals. Een nat spoor naar mijn kin, lippen. Zijn smaak drong zich in mijn mond. Bier en rook. Hij hijgde in mijn oor likte weer in mijn hals. Zijn handen leken overal. Hij frunnikte bij de knoop van mijn broek.
Toen reageerde ik op de weerzin die ineens voor hem door mijn lijf raasde.

‘Nee!’ Ik drukte hem van me af. Hij kneep in mijn borst, terwijl hij zwaaide op zijn benen. Dronken. Ik kon aan zijn graaiende handen ontsnappen, uit zijn hijgerige bierlucht stappen, uit zijn lodderige geile blik verdwijnen. Hij probeerde me tegen te houden.

Iemand riep me.
‘Hey! San! Kom je nog! De taxi staat klaar!’
Het was Miranda, mijn klasgenootje en beste vriendin.

Hij verdween van de straat, dook in de schaduw van de steeg naast de bardancing waar we ons eindexamenfeestje hadden verlengd. Ik zag zijn schim uit het groenige licht van het nooduitgangbordje verdwijnen.

‘SANNE! Wat sta je nou!? Die taxi wacht niet lang hoor en het is best een end lopen!’

Miranda zou nooit weten hoe ze mij gered had. Vertellen kon ik het niet.

Bijtend op mijn onderlip kijk ik naar de facebookpagina. Een reünie.
In mijn mailbox de vraag van Miranda “Jij komt toch ook? Alsjeblieft?? Zonder jou is het niet leuk!

Grote kans dat hij er ook is… kan ik dat handelen? Hem zien?

Ik bijt op een velletje van mijn nagelriem. Iets te fanatiek, ik demp de felle pijn in mijn mond, proef het bloed.

Ja! Ik was gehard, zou me nooit meer zo laten misleiden. Vertrouwen? Dat had hij me ontnomen. Of heb ik hem het me laten ontnemen? Naïef was ik niet meer. Hij had bewezen dat dat gevaarlijk was.

Ik typ. “Tegen zo’n hartenkreet kan ik toch geen nee zeggen 🙂 Ik zal er zijn!”

Na achten loop ik de garderobe van de school in, te laat. De tegenzin vertraagde me.
Ik strijk mijn jurk glad. Nauwsluitend nachtblauw. Schouders bloot en een subtiele decolleté. Lengte net over de knie. Ik klikklak over de zwarte tegels. Mijn spijkerjack hou ik aan. In de spiegeling van de ramen die zicht bieden op de al volle aula check ik nog gauw mijn haar, het valt golvend over mijn schouders.
Er is weinig meer over van de springerige puber die hier 20 jaar geleden haar spiegeling checkte. Toen nog zonder enig idee van het effect van haar ontluikende zachte vormen. Totdat hij zijn handen niet thuis kon houden.
Ik ken nu de kracht ervan, ik laat me niet meer verrassen, ik weet mijn verschijning in te zetten. Soms ingehouden, soms overrompelend.
Vandaag wil ik overrompelen.

Na een diepe zucht loop ik de aula in. Glimlachend zie ik dat het hokje van de oude conciërge nog niets veranderd is, al is hij er niet meer. Hij die mijn band plakte, gevulde koeken en stroopwafels verkocht en me klusjes gaf als ik weer eens strafcorvee had gehad. Hij hoorde niet meer in dit gebouw. Hij was geliefd.

Ik glimlach me door de eerste ontmoetingen heen. Dan zie ik Miranda. Sexy en stoer in zwart leren skinny, een licht doorzichtige blouse met een strak hemdje eronder. Blij ren ik op haar af, we knuffelen. Ik lach om onze haren van toen, om onze open blik in de wereld… die zo kort duurde…om onze stapavonden, foute enkellaarsjes en puberparfum: musk oil van Alyssa Asley. Verhalen van het huidige leven vullen de gesprekken aan. De gebroken relaties die we delen, werk, de plaatsen waar we wonen. Ik daar, zij nog steeds hier.

We dwalen langs de lokalen. Lachen om de herinnering aan toetsen die als gevouwen vliegtuigen het raam uitvlogen. Niet handig, naam en de onvoldoende prijkten erop en de rector vond ons moeiteloos. Ik mocht afwassen van de conciërge, na een gevulde koek, twee kopjes thee en een fijn gesprek over paardrijden en muziek. Pubermeisjesonderwerpen.
We lopen door naar het lokaal waar we Nederlands hadden.

Daar is hij. Anders natuurlijk. Ouder.

Ik vang zijn blik en maskeer de plotselinge misselijkheid met een glimlach. Ik reik hem de hand.

‘Richard, jij ook hier? Ik ben het, Sanne Wiessen’.

Ik zie hoe hij graaft in zijn geheugen.

Hij weet het niet meer!

Zijn blik dwaalt over mijn jurk blijft hangen bij mijn decolleté. Ik herken dezelfde blik als toen.

Hij zou het moeten weten!

Ik voel een blos van woede opkomen. Ik kijk in die waterigblauwe ogen. Hij legt mijn blos verkeer uit, grijnst.

Onderga ik dit? Laat ik hem me weer overrompelen? Nee!

Ik pak zijn onderarm zachtjes vast.

‘Je herkent me toch wel? Denk eindexamenfeest’.

Ik bijt op mijn onderlip. Schud mijn haar iets naar achter. Herkenning! Hij begint te stamelen.

‘Eehm ja eeh, tja, het is natuurlijk al weer 20 jaar geleden hè…ik had ook wat gedronken enzo…’ hij wrijft over zijn kin, fronst zijn wenkbrauwen.

Hij weet het! Ik zie de herkenning!

‘Oef, je weet het niet meer, jammer hoor… mocht je je het toch herinneren…. Dan zoek je me maar op, nou…dag hoor’

Dan stormt Miranda het lokaal binnen.

‘Oh!’ Haar blik schiet van Richard naar mij en weer terug.
‘Sanne! Kom! We gaan dansen! ‘

Ik voel zijn blik als we gaan. Hij komt wel. Hij moet alleen een moment krijgen en ik zal hem het geven.

Het is heerlijk om de spanning uit mijn lijf te dansen. Richard kijkt. Ik stuur zijn blikken. Over mijn heupen, mijn borsten, mijn haren. Het effect ervan overrompeld mij niet meer, ik overrompel.
Dansende mensen en de zwoele zomeravond warmen de aula op. Met dat excuus maak ik me los uit de groep.

Ik zwier langs hem. Daar is zijn moment, zo in zijn schoot geworpen.

Onderweg naar buiten loop ik langs de bar, pak twee glazen rode wijn en loop door naar buiten. Ik hoef niet achterom te kijken om te zien of hij me volgt, ik weet het. Ik voel zijn hitsige blik over mijn blote schouders, over mijn rug, het glibbert langs mijn ruggengraat over mijn billen. Het schoolplein is hier en daar gevuld met hervonden klassen. Rookwolken dwarrelen boven hen. Hun feest der herkenning weerkaatst langs de muren van het schoolgebouw.
Het schemert. Ik hou van dit tijdstip van de dag. Het maakt schaduwen groter en kleuren vager, dag lost op in de nacht. Realiteit vervaagd in dromen. Of nachtmerries. Van schimmen in groen licht.

Ik loop door, om het schoolgebouw de hoek om. De stilte in. Hier is het goed. Ik draai me om. Hij staat al vlak bij me. Ik haper. De wijn danst in de glazen.

‘Geef die maar aan mij’

Ik glimlach, geef je het glas.

‘Op toen en nu’ fluister ik.

Hij slaat zijn glas wijn achterover, neemt mijn glas en zet het op de grond. Zijn handen glijden langs mijn hakken, enkels, kuiten omhoog. Hij staat op en trekt het blauwe satijn mee, legt zijn handen onder de opgeschoven stof op mijn billen. Duwt me, net als toen, tegen zich aan. Weer die tong. Nu langs mijn decolleté, over de welving van mijn borsten. Langs mijn hals, over mijn kin. Zijn wrange adem over mijn gezicht. De weerzin kolkt weer door mijn lijf. Ik vecht tegen de intense aandrang om hem van me af te duwen. Ik hou het zuchtend in toom, nog even…

Lees hier verder

Written by in: ero-thriller,Spanning |

Geen reacties »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2011 Dina.AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com