Sep
21
2013

Weerzien (slot)

Weer die tong. Nu langs mijn decolleté, over de welving van mijn borsten. Langs mijn hals, over mijn kin. Zijn wrange adem over mijn gezicht. De weerzin kolkt weer door mijn lijf. Ik vecht tegen de intense aandrang om hem van me af te duwen. Ik hou het zuchtend in toom, nog even….

Hij is een ster in het verkeerd uitleggen van stiltes en dus ook mijn zuchten. Gelukkig. Hartstochtelijk trekt hij me tegen zich aan. Hij kneed mijn billen. Ik moet een huivering onderdrukken. Hij is zo gretig. Gulzig. Mijn maag draait. Ik moet afstand tussen ons scheppen!
Ik lach schalks en ga van hem af staan. Hou hem met een hand tegen.
“Kijk naar me.” Fluister ik terwijl ik mijn armen iets op hef.

Alles om hem even van me af te houden, ik moet tijd winnen

Ik draai een rondje. Laat mijn handen over mijn heupen glijden. Trek de stof nog iets verder op. Een klein randje rood kant van mijn kousen toont. Plagerig weinig. Ik haal mijn handen door mijn haar. Laat ze langs mijn borsten glijden. Zijn ogen volgen gretig. Ik loop een klein rondje, ik paradeer voor hem, alsof ik over de catwalk loop.

“Ik ben gegroeid” grap ik “Bevalt t je?”

Hij knikt, wenkt me.Traag loop ik weer op hem af. Hij grijpt me bij mijn middel, wil me weer opeisen, maar hij wankelt iets. Ik duw hem tegen de muur door me tegen hem aan te drukken.

Dan prevelt hij in mijn oor.
‘Je bent nu wel echt vrouw geworden hoor, al was je toen al een bijzonder mooi schepsel. Je stond duidelijk vooraan toen God schoonheid en sexappeal uitdeelde’.

Ik lach in lange uithalen met hoge tonen. Tranen branden.
‘Kom, u doceerde Nederlands, geen godsdienst’ sis ik.

Spreken lukt hem bijna niet meer. Met zware tong lispelt hij
‘Dddaarrromm, dit was poëzzzie’

Ik snuif.
‘Ik was uw leerling! U was zelfs mijn mentor! Ik vertrouwde u!’
Hij zakt traag langs de muur op de grond. Kijkt me verbaast aan.
‘Rot he? Dat weke gevoel in uw benen, in uw knieën, de misselijkheid, ik ken het gevoel, alleen was ik nuchter. Geen zorgen, u gaat niet dood van GHB.

Hij zit tegen de muur. Ik zet mijn voeten aan weerszijden van zijn uitgestrekte benen neer. Boven hem draai ik lichtjes met mijn heupen.

‘Het fijne van GHB is dat het je niet volledig hoeft lam te leggen. Oh ja, u heeft teveel gehad, zeker in combinatie met de wijn. Erg fijn dat u zo gretig bent, daar hoopte ik al op. De combinatie maakt het effect sterker, daarom kan u niet staan, maar dát werkt nog hoor….’

Ik zet mijn voet tussen zijn benen en duw het iets op naar zijn kruis. Ik trek mijn jurk nog iets verder op, toon de jarretels, laat een hand tussen mijn dijen glijden, nog net niet ontbloot.
Hij kijkt me aan. Kreunt wat, zijn ogenleden zwaar, zijn blik lodderig, maar hij mist niets.
Ik zet mijn voet weer naast zijn been en zak door mijn knieën, alsof ik op zijn schoot wil zitten, maar ik hou ruimte tussen hem en mij, mijn hakken houden me in balans. Ik volg zijn ogen. Mijn jurk nu helemaal opgekropen. Even flitst de lust in zijn ogen. Ik spreid mijn benen nog iets verder. Laat mijn handen traag aan de binnenkant van mijn dijen naar boven glijden.
Ik geniet van het effect. Zijn ogen volgen gretig mijn vingers naar de rode kousenband, die nu wel helemaal toont. Hij kreunt.
Als ik mijn hand van het kant af laat dwalen ziet hij wat ik er verborgen hou.
Een klein scalpel, zorgvuldig achter de stof gestopt. Het weinige licht wat er is laat het even opblinken.

Ik glimlach als ik bij hem het besef zie. Ik maak de riem en de knoop van zijn broek los, de riem trek ik er helemaal uit, ik bind zijn handen er mee vast, gewoon, voor de zekerheid. Dan trek ik zijn rits naar beneden.

“Kijk eens aan…. Zie je, dat werkt nog goed”.

Ik laat mijn nagel over het strakgespannen katoen glijden. De stof komt nog iets hoger onder. Ik lach

Ik haal het mesje onder de jarretel vandaan. Iets te snel, waardoor het langs mijn huid strijkt, het snijdt een fijne rechte lijn, dat gelijk rood inkleurt.

Zijn ogen zijn wijd opengesperd. Zijn ademhaling raspend nu, gejaagd. Ik voel een lichte tinteling in mijn onderbuik.

‘Hmm macht maakt dus hitsig, was het daarom dat u uw handen niet thuis kon houden? U was immers de geweldige hippe mentor, mijn fantastische leraar, zo begripvol, maar wel degene die het voor het zeggen had! Was dát het?

Ik glij nog eens over het gespannen katoen en haal het lemmet dan met een haal erdoor. Ik pak mijn telefoon, handig opgeborgen in mijn BH, altijd in de buurt. Ik fotografeer hem terwijl mijn hand om zijn erectie ligt.

“Leuk, hebben ze hier nog steeds dat leuke schoolblad? Of zal ik het op de facebookpagina van de reünie posten, laat ik ze raden van wie het is”
Ik knijp zacht, hij kreunt.
‘Blijkbaar is angst voor vernedering voor u niet voldoende voor impotentie, doodsangst misschien?
Ik zet het mes op zijn keel.
“Ik droomde hiervan. Slachtoffer wordt dader, het zal niet de eerste keer zijn. Alleen dacht ik niet om u hetzelfde aan te doen, althans niet fysiek. “

Hij begint tegen te sputteren. Ik leg het lemmet tegen zijn lippen.

“Ssst… anders moet ik u nu meteen vermoorden”.

Weer lach ik, ik herken het hoge schrille geluid nauwelijks als het mijne. De macht tintelt nu door mijn hele lijf, het laat mijn hart roffelen. Ik laat de scalpel langs zijn kin en hals glijden, over zijn overhemd, naar zijn kruis, waar niets meer zichtbaar is van opwinding .

“Ja, doodsangst helpt”. Ik lach spottend. “Niet zo’n meneertje mee hè? Weet je, je tekende mij voor het leven. Je maakte dat ik niemand meer vertrouwde, maakte dat ik niemand meer toeliet. Dat is eenzaam weet je dat? Nee, natuurlijk weet je dat niet, jij had je vrouw al. Inmiddels ook kinderen zag ik. Het is om hen dat ik je laat leven. Maar je vrouw zal weten wat je gedaan hebt. Íedereen zal het weten en níemand zal je meer vertrouwen. Één van je leerlingen aanranden. Dat is niet best Richard, dat is niet best’.

Met duim en wijsvinger pak ik zijn voorhuid, trek het iets aan. Zet het lemmet ertegen.

“Neeeeeeee!!! Vuile hoer! Hij is van mij!!”

Een kreet uit de schaduw. klikkende hakken, toesnellend.

In een flits herken ik de zwart leren skinny.
‘Miranda!? Wat??’
Gehurkt en balancerend op mijn hakken kan ik haar klap nog afweren. De dreun maakt dat ik val. Ik kan mijzelf niet opvangen, het gaat te snel. Het explodeert in mijn hoofd. Door nevel zie ik hoe ze de scalpel pakt. Haar mooie gezicht verwrongen. Woede. Het lemmet schittert.

“Hoe kón je!” krijst ze

Het suizen in mijn hoofd maakt haar zinnen wazig. Ze staat boven me.

‘Nadat ik 20 jaar stiekem moest afspreken voor wat aandacht, zogenaamd voor bijles of wat redactiewerk! Zoveel moeite voor wat liefde! En nu, nu doe je dit!??’

Zij ook!??

Het piept nu schel in mijn oren. Het doet pijn het schrille geluid neemt af. Mijn hart bonst. … … . .

Written by in: ero-thriller,Spanning |

Geen reacties »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2011 Dina.AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com