Dec
10
2012

Sterren en spijkerstof

Ze gespte de rode bandjes voorzichtig om haar enkels, een gouden biesje scheidde het rood van haar lichte huid. Ze was klaar. Klaar voor hem. Voor de laatste keer, dat wist ze.

Hij nog niet.

“Kom je bij me vannacht? Ik heb je nodig, ik wil je.”
En ze ging. Als altijd. Hij wist dat ze geen nee kon zeggen. Al probeerde ze het wel. Ze huilde. De laatste keer. Echt.

Het fluweelzachte leer onder haar vingers kalmeerde haar. Haar favoriete schoenen. Al zolang. Ze volgde het gouden sterrenpatroon met haar vinger. Haar nagels in bijna dezelfde kleur als de schoen. Net als op haar tenen. Warmrood. Niet dat helle, het paste haar niet meer. Die kleur was voor de onbezonnene.
Ze had geleefd, intens. Nu nóg. Het moest alleen anders. Ze wilde niet meer wachten op hem.
Ze keek naar zijn beeltenis in de Whats App. Wat was hij nou helemaal, wíe was hij nou helemaal. Wat gaf hem het recht haar telkens weer zo te beheersen? Zodra ze een teken van hem kreeg, in welke vorm dan ook, namen haar hart en lijf het over. Ze had het al vaak geprobeerd, ze kon zich er niet tegen wapenen.
Ze had hem vervloekt, gehaat, genegeerd. Geblókkeerd, maar meestal maar kort. Wat als hij wel ineens besefte dat zij net zoveel voor hem betekende als hij voor haar? Te bang dit bericht te missen deblokkeerde ze al na een halve dag. Teleurgesteld dat hij niks gemerkt had terwijl het in haar hoofd hart en lijf stormde. Misselijk, afwezig, onzeker, want wat als? Er was alleen nooit een ‘als’. Nooit.

“Je bent er! Gelukkig! Ik heb je zo nodig!”

“En je nieuwe liefje dan? De zoveelste, zij begrijpt je zeker weer eens niet? Vertel maar wat is er aan de hand?”

“Nee, niet nu, wat ben je toch prachtig. Ik wil je, heb jou nodig, jouw passie, je voelt zo goed.”

“Vertel me lief” Fluistert ze tegen zijn zoekende mond. “Waarom ben ik dan niet de enige?”
Ze zet haar tanden in zijn lip die al op de hare liggen, proeft zijn bloed. Hij schrikt en gromt zachtjes, grijpt haar vast.

Haar bijtende sarcasme wordt gesmoord in zijn omhelzing, zijn handen al op haar heupen. Ruw trekt hij haar tegen hem aan. Ze smelt. Geeft zich over. “De laatste keer!” Belooft ze zichzelf. “Geniet van hem, hou van hem.”

Hij wuift haar opmerking weg door het te negeren. Later zal hij zeggen dat hij bang is haar te kwetsen. Ze weet dat dat komt. Nu alleen niet. Nu niet, nooit niet.

Hij grijpt de kraag van haar spijkerjasje, nog steeds ruw, zijn blik wel teder. Hij duwt haar naar de woonkamer. Likt haar kaaklijn. Dwaalt met zijn lippen naar de glooiing van haar sleutelbeen.

“Je hebt het weer aan” fluistert hij in haar hals, doe je je weer stoer voor lieveling?”

Ooit had ze hem gezegd dat alle pijn en kwetsende opmerkingen daarop afketsten. Hij had het onthouden, dat wel.

“Jij en je spijkerjack. Onafscheidelijk. Onaantastbaar. Ongenaakbaar. Heerlijk!”

Met een vinger slalomt hij langs de knopen, raakt haar borst, draalt bij haar tepel. Haar reactie onmiskenbaar. Hitte. Ademtekort. Ze geeft zich over. Voor nu. Alleen nog maar voor nu.

Aanrakingen worden intenser. Intiemer. Zijn handen onder haar jas, over haar blote rug. Het jurkje past als een tweede huid. Waaiert uit over haar heupen. Zijn handen verkennen. Vinden. Als zo vaak. Hij kent haar gevoelige plekjes. Streelt zacht over haar onderrug. Haar nagels in zijn schouders. Zijn handen op haar billen. Hij duwt haar tegen zich aan. Dwingend. Lippen proeven. Eisend. Zuchtend.

Hij ontdekt het ontbreken van stof als zijn handen onder haar jurkje glijden. Haar kreunen gaat op in zijn gretigheid.

Haar jasje valt op de grond. Zijn kleding verspreid zich vlot over de vloer. Jurkje en schoenen blijven aan. Hij laat zich op de bank zakken, niet naar bed. Nog niet. Eerst genieten. Nu.

Als ze hem opneemt weet ze het. Beseft ze het. Echt. De laatste keer. Tranen branden. Ze kust zijn ogen. Hij hoeft het niet te zien. Of, anders. Ze wil niet dat hij het niet ziet en geeft hem een excuus. Zijn ogen waren gesloten door mij. Niet voor mij.

Buiten adem liggen ze uiteindelijk tegen elkaar aan. Hun geuren gemengd. Haar jurkje toch ook verdwenen. Schoenen trekt ze nu uit. Tegen elkaar kruipen ze. Zij vangt het geluid van hun gedeelde hartslag. Hun geur. Het beeld van haar spijkerjack tussen zijn sokken en shirt. Onthoudt zijn lieve woordjes. Om nooit te vergeten. Nu niet, nooit niet.

Hun pinken haken in elkaar, als altijd. ‘Pinky pinky’ en ‘Best friends with benefits’. Totdat één van hen het niet meer dragen kan, dat hadden ze elkaar beloofd. Ze heeft haar belofte aan hem al zo vaak geschaad. Ze zal het nu recht doen. Ze zal zich niet meer laten kwetsen. Door hem niet. Door niemand niet.

“Dankjewel lief. Love you. ” Glimlacht hij.

“Ik hou ook van jou.” Fluistert ze.

Bij het lichten van de dag, vertrekt ze. Stil.

De kerst verlichting op het stationsplein van Amsterdam Centraal glinstert zachtgeel en ledlichtblauw. Het weerspiegelt in de glans van de natte straat. Druilerig. Grijs. Zonder warmte. Hoe de twinkeling in de lichtjes ook proberen geluk te stralen. Het lukt niet. Al ligt dat waarschijnlijk meer aan haar. Het kaartje zit in het borstzakje van haar spijkerjasje. Geel wit in lichtspijkerblauw. Ze moest haar jack meenemen, ze houdt van de soepele stof en het veilige gevoel wat het haar altijd al gaf.
Haar hoge hakken klinken ritmisch, haar tred is zeker. Ondanks de regen, de kou, ook deze gaan mee. Haar sterrenschoenen. Met hen loopt ze door tijd en plaatsen. Verdwaalt ze in herinneringen en zijn ze zo verbonden aan de laatste van hen. Ze gaat. Met sterren en spijkerstof.

Weg. Van hem.
Een lijntje heeft ze uitstaan. Als hij écht wil, kan hij haar vinden. Internet kent vele wegen. Haar iPhone heeft een nieuwe sim. Haar sociale media afgesloten. Haar nieuwe nummer alleen bij hen die haar willen vinden. Familie en openlijke vrienden, liefdes.
Haar laatste bericht met haar oude nummer was naar hem.

“Dag lief, wij zijn klaar. Jij kan door, ik moet verder…. xx”

Het water trekt op naar haar voeten. De kou door haar. Een man helpt haar galant de trein in. Door de boxen kraakt het.
“Welcome. This is the nighttrain to Vienna, please leave your luggage in the…..”

Ze luistert niet meer. Ze kent het nummer van haar coupé, weet haar bestemming bevestigd.
Ze duikt onder op grote hoogtes.

Ervaren rood in pasgeboren wit.

Written by in: Soft sexy |

Geen reacties »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2011 Dina.AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com