Feb
14
2012

Scherven

Op zijn handen drijft ze, in volledige overgave. Haar rode haren waaieren uit op het water, golfjes strelen langs haar ronde lijnen. Druppels bewegelijk op haar zachte huid. Haar schaduw doorbreekt de zonnestralen die door het heldere water breken en op de mozaïekbodem van het zwembad schijnen.

“Je moet echt eens komen, nu het water erin zit zijn de kleuren zo intens” Ze had hem gebeld om te vertellen dat het zwembad gevuld was en om hem nog een keer te complimenteren met zijn werk.
“Je bent een ware kunstenaar, echt, Gaudi is er niets bij, elke dag kijk ik naar jouw mozaïek en elke dag zie ik weer wat nieuws. “

De opdracht voor het ontwerp van een mozaïek op de bodem van een bestaand zwembad had hem aangesproken. Hij had al vaker zulk opdrachten aangenomen, maar deze was anders. De vrouw die bij hem kwam, gaf hem volledig vrij spel. De tuin, waar het zwembad in lag, was zo rijk van kleur, maar vooral wild, weliswaar door haarzelf in toom gehouden door op de juiste momenten terug te snoeien en bij te planten. Hij zag de gedrevenheid in haar tuin en wist eigenlijk al dat haar tuin in het mozaïek verwerkt moest worden, elke plek anders, verrassend net zoals de hoekjes in haar tuin waren. Haar tuin werd zijn muze.

Zijn eerste schets deed haar schaterlachen. “Ik ben zo blij dat ik jou gevonden heb! Ga door! Ik zie wat je doet en ik heb het volste vertrouwen in jouw kunsten!” Enthousiast drukte ze een kus op zijn wang. Onhandig haar omhelzing opvangend, had hij wat gegrijnsd. Zijn klanten waren vaker blij met zijn werk, altijd wel eigenlijk, maar nog niet eerder was het zo geuit. Haar rode haren hadden geurend om hen heen gezwierd en zo plotseling als ze hem vastgreep, zo plotseling liet zo ook weer los, hij miste het contact op slag. Warm en zacht, zo anders als de tegels waar hij mee werkte, die koud, hard en zelfs scherp konden zijn. Hij verbaasde zich om zijn eigen reactie, ze was echt niet de eerste vrouw die hij had vastgehouden, integendeel, het kunstenaarschap en zijn mediterrane uiterlijk leverde hem genoeg vrouwelijke aandacht op, maar zij was anders.

De eindschets die hij haar liet zien zou niet exact overeenkomen met het ontwerp wat hij zou gaan gebruiken. Hij wilde haar verrassen, zoals zij hem verraste met haar aanwezigheid en de spontane omhelzing.

Het zwembad had mooie ronde vormen, geen trap, maar een zacht glooiende bodem. Het diepe gedeelte eindigde in een prachtige, randloze overgang met een terras die over een dieper gelegen stuk tuin hing. Hierdoor leek het alsof het water overvloeide in de tuin. Het was het mooiste bad dat hij ooit had mogen betegelen en hij wist dat zijn ontwerp ook de mooiste zou worden van al zijn mozaïeken.

Geduldig ging hij te werk. Hij zocht net zolang tussen de tegels totdat hij het diepblauw van de ridderspoor vond. Combineerde dit met het intens rood van de rozen. De schelpenpaadjes die door de tuin slingerden werden de lijnen in zijn ontwerp. Net als de klimop die zich optrok aan de hier en daar aangelegde rode muurtjes, een mooi contrast vormend tussen de kleuren en structuur. Voorzichtig brak hij de tegels en paste hij een voor een de scherven in zijn ruwe schets die hij op het kale beton had gezet. De details stonden op papier en tekende hij al doende verder uit.

Regelmatig kwam ze kijken, elke keer enthousiaster om zijn kleurgebruik, om de vormen. Ze voerden gesprekjes over kunst, boeken en muziek en ze kwamen tot de ontdekking dat ze veel gemeen hadden. Zij ontwierp tuinen, vandaar haar pracht tuin en hij had zichzelf beloofd dat als hij zichzelf een huis met een grote tuin kon veroorloven, zij degene was die het in mocht richten. Hij hield van haar stijl, vrij, kleurrijk, net als zijzelf.
Toen besefte hij, terwijl hij naar haar opkeek vanuit het diepe gedeelte en zij naar hem lachte, terwijl de zon achter haar scheen en haar wilde krullende haar oplichtte, in bedwang gehouden door een bloemenspeld, terwijl ze breed gebarend sprak met rinkelende armbanden, gekleed in een wijde jurk, tot aan de grond, maar net niet lang genoeg om haar blote voeten te verhullen, terwijl hij haar écht zag, toen besefte hij dat niet haar tuin, maar zij zijn muze was en dat hij vanaf nu, altijd op haar zou wachten.
Zij was anders dan de andere vrouwen die hij eenvoudig veroverde, door zijn ontwerp aan haar op te dragen. Niet publiekelijk, maar fluisterend in de gewillige damesoren. Het gegiechel en gekir wat daarop volgde, was voor hem een belofte voor een fijne nacht. De dame al dan niet gehuwd, gewillig en aangenaam verrast dat zijn kunsten verder reikten dan het leggen van een mooi mozaïek, kreeg een fijne nacht en een kunstwerk van zijn hand.
Maar zo wilde hij het nu niet, zo zou het niet gaan bij haar, hij wist dat zij voor altijd was.

Hij werkte extra nauwkeurig, legde zijn hart en ziel in elke scherf die hij plakte. Hij genoot van haar aanwezigheid, zelfs als ze niet in de buurt was voelde hij zich, door haar tuin omringt door haar wezen. Toen zijn werk klaar was, had ze hem in een dansje van blijdschap om de schoonheid ervan, over het terras gezwierd en weer had ze hem gekust, op zijn lippen dit keer, hij proefde haar, rook haar, voelde haar. De zoen was kort, te kort, maar het was zo intens. Hij had haar dicht tegen zich aan willen houden, maar wist dat hij haar moest laten. Wervelend was ze en gelukkig met zijn creatie. Omdat de voeg nog goed moest drogen en hij weer door moest naar een volgend project kon hij helaas niet erbij zijn als het zwembad gevuld werd.
Ze had beloofd dat ze het hem zou laten weten zodra het water erin zat.

Haar belletje dat hij moest komen om te kijken naar het natuurlijke lichtspel van water en zon en het effect daarvan, had zijn hart doen opveren. Hij zou haar weer zien! En nu zou hij alles op alles zetten om haar voor zich te winnen. Zou ze de verrassing in het mozaïek al hebben ontdekt?

Written by in: Drama,Romantiek | Tags: ,

Geen reacties »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2011 Dina.AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com