Samen lagen ze op bed. Hij steunde met zijn hoofd in zijn hand, zijn elleboog vlak naast haar. Haar ogen gesloten, ze was moe van de dag, van het dragen. Haar handen beschermend op haar buik, mooi rond en alleen van opzij zichtbaar, ze was nog even slank, maar zoveel meer vrouw als acht maanden geleden. Hij richtte zich op en greep achter zich, op het nachtkastje, ze was zo mooi, zo in zichzelf en toch zo open.
De foto hangt aan de muur.
Zwarte haren in een stoere kuif. Leren jack. Schuine lach. En zij lachte vlinders. De schoolfotograaf riep om aandacht, sommigen riepen “cheeeese”.
De foto hangt aan de muur.
Zijn handen tilden haar, hun kleine zij, hun eigen wonder. Hoog in de lucht, zo blauw. Zonlicht als een aureool om hen beide, een een-tweetje, die twee, en zij zou met papa trouwen. De lach op haar gezichtje klonk door in het beeld, zijn silhouet in de zon krachtig, hij zou haar nooit laten vallen. Gauw graaide ze in haar tas, en legde ze vast.
De foto hangt aan de muur.
Hun handen verstrengeld, mooie nagels, schone werkhanden. Hij niet goed genoeg, zij te verwend. Tegen hun ouders in zoekend naar geluk. Slechts een was op hun bruiloft, het was anders toen, geluk werd volgens buitenstaanders gevonden in je eigen klasse. Maar zij niet. Zij straalden samen in een volmondig ja. Het licht dat flonkerde op het water, kaatste in het glas en lood in het oude gemeente huis, de bode, een romantica in hart en nieren geloofde in happy endings, bracht hun foto later. Zwart wit, maar even sprankelend als hun liefde
De foto hangt aan de muur
Voor het eerst verder dan de grens. Mini Cooper bracht hen verder dan ooit. De bergen leken niet te bedwingen, maar hij reed. De motor gromde. En zij, zij keek haar ogen uit. Op een hoogtepunt, bij een adelaar, fluisterde ze “Ik hou van je” en in een klein gebaar gleed haar hand over haar slanke heup en buik en verbeterde ze zichzelf, “Nee,wij houden van je” Hij zwierde haar rond, terwijl de zon hen kaatsend in wit warmde en het prille in haar koesterde. Op het rotsblok werkte de zelfontspanner, terwijl zij in zijn armen zweefden.
De foto hangt aan de muur.
Kaarsjes om het verhoogde bed, er was een stroomstoring. Tranen over zijn wangen. Haar wangen rood en glanzend, haren pieken alle kanten op, maar hij vond haar de mooiste nieuwe mama die er was. Aan haar borst de kleine lipjes die gulzig dronken met kleine geluidjes, de geur van nieuw leven zoet en eigen. Rossige donshaartjes –van haar- op het hoofdje, oogjes wijd open, helder, blauwgroen –van hem- . Zij was van hen. De kraamhulp stond buiten de kring, maar ving de band in beeld.
De foto hangt aan de muur.
Haar eerste dag, op sandaaltjes en een rood jurkje die wappert als een klaproos en de liefste juf van de wereld.
De foto hangt aan de muur
Brokkelbekkie lachte stralend, omdat de zee haar tenen kriebelde en het zand haar mooie zandkastelen gunde, zongebruind en gesproet. Hij met een grote emmer minstens zo trots en de vloed bezwerend met grote dijken. Zand glinsterde op hun rug en zonlicht danste in de golven, haar schaduw reikte naar hen. De klik ging verloren in meeuwen gekakel.
De foto hangt aan de muur
Ontluikende vrouw, knuffelde haar moeder, gedeelde wetenschap, hun beider handen lagen op haar buik. Zijn sterke handen op de schouders van haar lief, hij hield evenveel van haar als zij, werd als hun zoon.
De foto hangt aan de muur.
Intiem geluk. Een nieuwe drie-eenheid, hun kleinzoon had haar haartjes en zijn staallauwe ogen.
De foto hangt aan de muur.
Ze liggen in bed, samen, hun handen verstrengeld, haar stalende levendigheid in grijs en rimpels in het gezicht, waaiertjes van het lachen, evenals de zijne. Samen. Hun afspraak. We’ll grow old together. Haar ziekte, velde hen. De laatste nacht, vervult van samen gedroomde dromen en samen gevierd leven. Vastbesloten ook de laatste reis samen te nemen.
Zij vindt ze en legt vast. Zij samen in het grote bed, hun leven in de beelden om hen heen, aan elke muur, korte verhalen, fragmenten, waardevol, liefdevol, net als hun leven was. Het mooie fijn mahoniehouten en met ivoor ingelegde pillendoosje,leeg, verdwijnt, wordt niet afgebeeld.
De foto hing niet aan de muur
Net als bij aanzwellende filmmuziek voel je het drama naderbij komen. En treft je dan toch weer onverwachts op een onverdachte plek.
Mooi geschreven, zoals altijd.
samen uit, samen thuis, prachtig opgebouwd drama
Nouhou….
Fijngevoelig.