“Je moet echt eens komen, nu het water erin zit zijn de kleuren zo intens” Ze had hem gebeld om te vertellen dat het zwembad gevuld was en om hem nog een keer te complimenteren met zijn werk.
“Je bent een ware kunstenaar, echt, Gaudi is er niets bij, elke dag kijk ik naar jouw mozaïek en elke dag zie ik weer wat nieuws. “

De opdracht voor het ontwerp van een mozaïek op de bodem van een bestaand zwembad had hem aangesproken. Hij had al vaker zulk opdrachten aangenomen, maar deze was anders. De vrouw die bij hem kwam, gaf hem volledig vrij spel. De tuin, waar het zwembad in lag, was zo rijk van kleur, maar vooral wild, weliswaar door haarzelf in toom gehouden door op de juiste momenten terug te snoeien en bij te planten. Hij zag de gedrevenheid in haar tuin en wist eigenlijk al dat haar tuin in het mozaïek verwerkt moest worden, elke plek anders, verrassend net zoals de hoekjes in haar tuin waren. Haar tuin werd zijn muze.

Zijn eerste schets deed haar schaterlachen. “Ik ben zo blij dat ik jou gevonden heb! Ga door! Ik zie wat je doet en ik heb het volste vertrouwen in jouw kunsten!” Enthousiast drukte ze een kus op zijn wang. Onhandig haar omhelzing opvangend, had hij wat gegrijnsd. Zijn klanten waren vaker blij met zijn werk, altijd wel eigenlijk, maar nog niet eerder was het zo geuit. Haar rode haren hadden geurend om hen heen gezwierd en zo plotseling als ze hem vastgreep, zo plotseling liet zo ook weer los, hij miste het contact op slag. Warm en zacht, zo anders als de tegels waar hij mee werkte, die koud, hard en zelfs scherp konden zijn. Hij verbaasde zich om zijn eigen reactie, ze was echt niet de eerste vrouw die hij had vastgehouden, integendeel, het kunstenaarschap en zijn mediterrane uiterlijk leverde hem genoeg vrouwelijke aandacht op, maar zij was anders.

De eindschets die hij haar liet zien zou niet exact overeenkomen met het ontwerp wat hij zou gaan gebruiken. Hij wilde haar verrassen, zoals zij hem verraste met haar aanwezigheid en de spontane omhelzing.

Het zwembad had mooie ronde vormen, geen trap, maar een zacht glooiende bodem. Het diepe gedeelte eindigde in een prachtige, randloze overgang met een terras die over een dieper gelegen stuk tuin hing. Hierdoor leek het alsof het water overvloeide in de tuin. Het was het mooiste bad dat hij ooit had mogen betegelen en hij wist dat zijn ontwerp ook de mooiste zou worden van al zijn mozaïeken.

Geduldig ging hij te werk. Hij zocht net zolang tussen de tegels totdat hij het diepblauw van de ridderspoor vond. Combineerde dit met het intens rood van de rozen. De schelpenpaadjes die door de tuin slingerden werden de lijnen in zijn ontwerp. Net als de klimop die zich optrok aan de hier en daar aangelegde rode muurtjes, een mooi contrast vormend tussen de kleuren en structuur. Voorzichtig brak hij de tegels en paste hij een voor een de scherven in zijn ruwe schets die hij op het kale beton had gezet. De details stonden op papier en tekende hij al doende verder uit.

Regelmatig kwam ze kijken, elke keer enthousiaster om zijn kleurgebruik, om de vormen. Ze voerden gesprekjes over kunst, boeken en muziek en ze kwamen tot de ontdekking dat ze veel gemeen hadden. Zij ontwierp tuinen, vandaar haar pracht tuin en hij had zichzelf beloofd dat als hij zichzelf een huis met een grote tuin kon veroorloven, zij degene was die het in mocht richten. Hij hield van haar stijl, vrij, kleurrijk, net als zijzelf.
Toen besefte hij, terwijl hij naar haar opkeek vanuit het diepe gedeelte en zij naar hem lachte, terwijl de zon achter haar scheen en haar wilde krullende haar oplichtte, in bedwang gehouden door een bloemenspeld, terwijl ze breed gebarend sprak met rinkelende armbanden, gekleed in een wijde jurk, tot aan de grond, maar net niet lang genoeg om haar blote voeten te verhullen, terwijl hij haar écht zag, toen besefte hij dat niet haar tuin, maar zij zijn muze was en dat hij vanaf nu, altijd op haar zou wachten.
Zij was anders dan de andere vrouwen die hij eenvoudig veroverde, door zijn ontwerp aan haar op te dragen. Niet publiekelijk, maar fluisterend in de gewillige damesoren. Het gegiechel en gekir wat daarop volgde, was voor hem een belofte voor een fijne nacht. De dame al dan niet gehuwd, gewillig en aangenaam verrast dat zijn kunsten verder reikten dan het leggen van een mooi mozaïek, kreeg een fijne nacht en een kunstwerk van zijn hand.
Maar zo wilde hij het nu niet, zo zou het niet gaan bij haar, hij wist dat zij voor altijd was.

Hij werkte extra nauwkeurig, legde zijn hart en ziel in elke scherf die hij plakte. Hij genoot van haar aanwezigheid, zelfs als ze niet in de buurt was voelde hij zich, door haar tuin omringt door haar wezen. Toen zijn werk klaar was, had ze hem in een dansje van blijdschap om de schoonheid ervan, over het terras gezwierd en weer had ze hem gekust, op zijn lippen dit keer, hij proefde haar, rook haar, voelde haar. De zoen was kort, te kort, maar het was zo intens. Hij had haar dicht tegen zich aan willen houden, maar wist dat hij haar moest laten. Wervelend was ze en gelukkig met zijn creatie. Omdat de voeg nog goed moest drogen en hij weer door moest naar een volgend project kon hij helaas niet erbij zijn als het zwembad gevuld werd.
Ze had beloofd dat ze het hem zou laten weten zodra het water erin zat.

Haar belletje dat hij moest komen om te kijken naar het natuurlijke lichtspel van water en zon en het effect daarvan, had zijn hart doen opveren. Hij zou haar weer zien! En nu zou hij alles op alles zetten om haar voor zich te winnen. Zou ze de verrassing in het mozaïek al hebben ontdekt?

Gemma. Zijn mooie vrouw. Haar donkere haren verward over de leuning, haar lippen iets geopend, ontspannen in haar slaap. Eén arm beschermend over haar buik.

Schuldgevoel, wat al in de auto sluimerde, trok nu vanuit zijn maag op naar zijn hart. Wat bezielde hem, waarom kwam hij toch steeds later thuis dan eigenlijk noodzakelijk was? Waarom liet hij haar op hem wachten? Ook al zei hij tegen haar niet op te blijven maar lekker toe te geven aan de vermoeidheid en naar bed te gaan? Hij wist dat ze het toch niet deed, haar toewijding aan hem was een van zelfopoffering. Ze wilde gewoon dat er iemand op hem zat te wachten als hij thuis kwam en zij was nu eenmaal de enige in hun huis. Nog wel.

Al een aantal jaren waren ze samen bezig geweest om hun tweezijn te vergroten naar een driezijn. Eerst verwachtingsvol, maar later wanhopig en zelfs verbeten. Kunstmatig zwanger worden weigerde ze. Een kind moest ontstaan uit een liefdevol samenzijn. Helaas werd het een verplichting, nog wel samen maar doelmatig was nou niet iets waar hij plezier uit haalde. Maar goed. Ze deed al zo veel voor hem, dit was een van het weinige wat hij haar kon geven.

Ze hadden het goed samen. Zijn werk vroeg veel van hem, hij maakte lange uren en dan was zij er altijd. Zij werkte ook. Niet omdat het moest, maar omdat ze het zo graag deed. Ze stond voor de klas, twee ochtenden in de week. Hij had haar wel eens opgehaald, vroeger, voor een verrassingspicknick op de hei. Trots had hij de jaloerse blikken van vaders gevoeld. Deze leuke kleuterjuf was van hem! Haar waren ondertussen de blikken van de moeders niet ontgaan. Ze waren een droomkoppel. Hij vroeg zich ook wel eens af waarom er zo nodig ‘een derde’ bij moest. Maar echt nee zeggen tegen haar kon hij niet.

Maar ook niet tegen haar. Esther. Professioneel, zakenvrouw, ambitieus. Ze wist sex en zaken gescheiden te houden en bovenal hem in te palmen. Met haar kennis van zaken dwong ze respect af. Met haar zwoelheid, de geur van belofte, haar manier van bewegen trok ze aandacht. De mannen zuchten, de vrouwen ook. En zij werkten samen. Niet alleen aan projecten maar ook aan geweldige bedervaringen, ze was ongeremd, ongegeneerd en wist wat ze wilde. Hij vermoedde dat hij niet de enige was. Ze sprak er nooit over, maar ze was wel duidelijk. Bij haar geen toekomst. Gewoon wat fun en spanning in bed.
De vergadering die ze vanavond hadden gehad was uitgelopen in een diner. Ze waren goede partners, zowel zakelijk als in bed, vond hij. Zij blijkbaar ook, hij zag in de twinkeling in haar ogen dat het laat zou worden vanavond. Hij hoorde in de heesheid van haar lach dat ze hem niet zou laten gaan eer ze bevredigd waren. Het leek een uitgemaakte zaak, maar hij was voorzichtig.

Verdorie! Ze was, door dat zelfvertrouwen, onweerstaanbaar, maar ook degene die de initiatieven nam.

De laatste keer, maanden terug, had hij toenadering gezocht. Na een lange avond van hard doorwerken had hij haar langs hij arm gestreeld en gevraagd of het hotel nog een kamer over zou hebben. Hij had de hele avond uitgekeken naar wat ontspanning, bij haar. Sex om de sex en niet voor de voortplanting. Hij had de spanning gevoeld toen ze alleen achterbleven en had een ‘ja’ verwacht. Nog voelde hij de vlammende onzekerheid toen ze hem kil afwees en hem licht heupwiegend voorbij liep het kantoor uit. Hij was verhit van schaamte in zijn leaseauto gestapt en had de airco op zijn koudst gezet en was, veel te hard, naar huis gereden

Thuis lag Gemma al te wachten. En met een doel. Ze droeg mooie lingerie. Hij ‘betrapte’ haar terwijl ze zichzelf aan het betasten was. Haar handen streelden over haar buik, haar broekje in. Ze slaakte een kreetje terwijl haar vingers hun weg vonden. Ze gilde toen ze hem in de deuropening zag staan “Oooh ik, ik, ik had je nog niet verwacht!” Het leek een slechte soft erotische film, maar het werkte. Zonder nog wat te zeggen stapte hij op haar af, ondertussen zijn broek losknopend. Ruwer dan anders had hij bij haar binnen gedrongen. En zij had hem met een zucht ontvangen. De ruwheid sloeg om in passie. Haar aanmoediging klonk anders, ze leek minder plichtsmatig te reageren, maar te genieten. Misschien wel door de woede van de afwijzing had hij genoten dat er toch iemand was die hem wel wilde. Zo graag zelfs dat ze erom smeekte. Het was een tijd geleden dat hun liefdesspel zo gepassioneerd was. Hij wat onvoorzichtig, dominanter en zij was wat speelser. Het lachen om hun laatste standje, één die ze nog nooit eerder hadden gedaan, was omgeslagen in verbeten, intense sex. Het was, sinds lange tijd weer eens voor het plezier.

Die keer bleek het raak. Gemma was zwanger.

Een aantal maanden had hij met plezier genoten van het groeien van leven in Gemma’s buik. Hij was eerder thuis, verlangde niet meer naar andere ‘vlugge’ dames en Esther verdween naar de achtergrond.
Maar na een tijdje sloop de onrust weer in hem terug. De nieuwe secretaresse bevestigde het cliché en hij gaf toe aan haar verleiding. De schaamte voor zijn zwakke gedrag weerhield hem er niet van om van de dame in zijn kantoor te genieten.

En toen was daar Esther weer. En na de afwijzing wellicht nog sexier dan ze al was. Hij hield zich op de achtergrond, nog een afwijzing zou hij niet kunnen handelen en het thuis op Gemma afreageren zou ook zeker niet lukken, de buik zat inmiddels behoorlijk in de weg.

Maar het werd zijn avond. Dit keer was het Esther die hem uitnodigde. De signalen had hij dus goed opgevangen. Hij was achter haar aan gereden. Verrast toen bleek dat ze hem naar haar huis had geleid. Voorheen was een hotelkamerbed hun speelterrein. Nu begon het spel al op haar oprijlaan.

En het werd laat. Veel later dan hij eigenlijk wilde. Hij liet haar in haar bed achter naakt, wulps. Toen hij omkeek om haar nog éénmaal te groeten voelde hij, na de blik op haar weelderige lijf, de lust opnieuw opflakkeren in zijn kruis. Ze had gelachen om zijn niet te missen reactie en voor zijn ogen had ze wat hulpmiddelen uit haar nachtkastje gehaald “Ga maar hoor, ik red me wel,” had ze gefluisterd.

Het werd nog later.

Onderweg terug naar huis had hij een tablet ingenomen voor zijn maag. Schuldgevoel? Schaamte? Druk? Of gewoon het eten van de avond? Hij wist het niet en eigenlijk wilde hij het niet weten. Met de smaak van de mint van de Rennie kauwde hij het gevoel weg.

En nu lag Gemma daar. In een prachtige rust een lichte glimlach om haar lippen. Ze murmelde wat in haar slaap. Hij verstond het niet. “Wat zeg je schat?” Fluisterde hij zachtjes. Ze zuchtte zachtjes, kreunde licht, “Dit is fijn,” kwam er hees over haar lippen, de slaap lag nog over haar stem, het gaf haar een zwoele klank. Tot zijn eigen verbazing wekte het zijn lust.
Hij kuste haar in haar hals, voorzichtig. Wat rook ze toch lekker en haar huid glansde sinds haar zwangerschap meer dan ooit.
Toen ze haar ogen opende en zijn kus beantwoorde met een kreuntje, nam hij een beslissing. Het was klaar. Alle opdrachten waar Esther nog bij betrokken zou worden zou hij afschuiven naar zijn collega. Hij wilde Gemma niet meer bedriegen. De secretaresse zou hij vervangen voor een oudere, meer ervaren dame. Geen verleidingen meer behalve zij, zijn vrouw, zijn mooie Gemma.
Gemma keek hem slaperig lachend aan. Ze beet op haar onderlip en streelde met een wijsvinger langs de knoopjes van zijn overhemd. “Als jij je nou eens ging douchen, dan sluit ik hier af en kom ik er ook aan.”

Terwijl haar man onder de douche stond liep Gemma naar haar laptop. Nog even checkte ze haar mail. Ze zuchtte diep tijdens het lezen.

Ze tikte: Ik mis je ook, ik droomde net nog over je, je broer overviel me een beetje. Ik geloof dat ik wat zei in mijn slaap. Maar hij heeft niets in de gaten. Hij wacht nu op me. Oh wat wilde ik dat jij nog hier was. En weet je, eigenlijk ben je dat ook, in mij, in mijn buik. Het gaat goed met ons kindje lieverd, nog 3 maanden en dan ben jij oom, maar wij weten beter schat, wij weten beter….

Liefs, van twee.

Beelden schieten door mijn hoofd.

Het was een van de drukste taxidiensten sinds tijden. Ik had al vele ritjes gehad en vond het wel goed. Ook ik verdiende nog een fijne nacht, al was het bijna aan zijn eind. Ik deed het taxilicht uit. Snel naar huis, douchen omkleden en dan van het late nachtgloren genieten.

“Shit!”

De kreet naast me, trok mijn aandacht. Op het trottoir een ranke gestalte, ze was mooi. Haar lange blonde haren werden door de straatverlichting engelachtig beschenen. De glitters op haar zwarte jurkje versterkten dat.
Ze wiebelde op hoge hakken. En keek een beetje verloren naar het licht dat ik net uit had gedaan. Vervolgens richtte ze haar blik de straat in. Steunend op een voet, de vrije voet iets draaiend.

“Doen ze zeer?” De man die plots achter haar opdook, liet vrij opdringerig een hand over haar slanke heup glijden. “Sorry?” “Je prachtige voetjes, doen ze zeer?” Ze draaide zich redelijk behendig uit zijn hebberige aanraking. Zijn glimlach griezelig. “Ik geloof niet dat jou dat wat aangaat. En wil je van me afblijven”. “Oh, je bent een kattig poesje!”
Ik had genoeg gezien stapte uit, liep om de auto en opende de passagiersdeur.

“Mijn laatste rit is voor de dame,kom op, jump on board.”

Ze had weinig aansporing nodig. Zilveren armbanden om haar polsen rinkelden toen ze insprong.
“Prettige nacht nog meneer.” Groette ik de, vreemd genoeg, verbijsterde man. Blijkbaar was hij niet te dronken om een dame lastig te vallen, maar wel te dronken om te reageren toen de buit voor zijn
neus werd weggekaapt.

“Maar je bent buiten dienst.”

“Niet meer, waar wil je heen?”

“Ergens waar ik kan slapen.”

Ik wist dat dit wel eens lastig kon worden, door meerdere grote evenementen was het druk in de stad. We reden verschillende adresjes af. Mijn plannen om nog even zelf de bloemetjes buiten te zetten vergat ik zodra ze zich wat meer op haar gemak voelde en begon te praten. Haar stem, haar lach, de verhalen, ik hing aan haar lippen. Betoverd werd ik. Overrompeld.
Na het vijfde hotel zakte de moed haar in de schoenen. En ik kon mijzelf niet geloven toen ik zei dat ik nog wel een bed over had.
Nog minder kon ik het geloven dat ze ja zei en met een lach riep dat het vast tegen de taxichauffeurregels was. Ik dacht aan Hans de Booy en zijn Annabel. Onwaarschijnlijk. Net zo onwaarschijnlijk als het feit dat deze prachtige blondine in glitterjurk, met glanzende ogen straks in mijn logeerbed zou liggen.

“We zijn er.” Ik dankte in stilte de plotselinge opruimwoede die ik de ochtend ervoor had gehad, de afwas was weg en de krullen stof en kattenharen in de stofzuiger. Huishouden ging bij mij vaak in een bevlieging, maar dan was het ook netjes. Ik moest alleen het bed, de bedden nu dus, nog opmaken. Ik had er eerlijk gezegd niet op gerekend thuis te slapen vannacht en anders alleen. En ik verwachtte al helemaal niet dat zij bij mij in bed zou kruipen. In het logéérbed dan.

Haar hakken had ze al in de taxi uitgetrokken, nadat ze zich verzekerd wist van een slaapplek (bij mij!). Met een diepe zucht had ze haar tenen gewiebeld en ze op het dashboard geplant. Mooie tenen.

Blootsvoets liep ze nu achter me aan het trappenhuis in en wurmde ze zich langs mijn mountainbike. Ik mompelde een verontschuldiging en legde uit dat zulke fietsen roofgoed waren. Ze knikte.
Wat was het vreemd en heerlijk geweest haar door mijn woonkamer te zien lopen. Haar glimlach toen Tom langs haar benen streek. Door de reflectie van de grote spiegel in de woonkamer, zag ik dat ik nogal onnozel naar haar stond te staren en een beetje kinds van het ene been op t ander aan t hupsen was.

“Eeh… wil je wat drinken terwijl ik je bed opmaak?”

Ze vroeg om rode wijn. Ik schonk twee glazen in en zette ze op de lage salontafel. Ik liep de kamer uit met de uitleg dat ik haar slaapplek in orde zou maken. Bij het weglopen zag ik nog net dat Tom haar aandacht opeiste door weer langs haar benen te strijken en naast haar op de bank te springen.
“Och…je bent echt te lief hè?” Ze kroelde over zijn kop terwijl hij bij haar op schoot kroop.
“Hij wel”. Dacht ik terwijl ik het kleine kamertje inliep waar een logeer bed in stond.
De moed zakte in mijn schoenen, hier kon ik haar toch niet laten slapen, dit kleine hokje? Ik zou haar in mijn bed laten slapen en zelf hier gaan liggen, dat was beter. Dus liep ik naar de grote slaapkamer met het beddengoed in mijn handen.

Toen ik de kussens terug op het bed gooide, voelde ik haar aanwezigheid, ik keek om. Ze leunde, met twee glazen tegen de deurpost.

“Gaan we hier slapen?”

“Nee, nee, jij ligt hier alleen! Ik niet! Ik ga vannacht op het logeerbed, dat is zo’n bedompt kamertje, daar wilde ik je niet laten slapen.”

Ze liet zich op het bed zakken en overhandigde me het glas terwijl ze op de dekens klopte, alsof het haar bed was, het duizelde me en ik had nog geen slok genomen.

Beelden vervagen in klanken en gevoel en op een gegeven moment bleek de fles leeg en lagen we heerlijk rozig te praten, ik had mijn ipod op een van mijn liefst beluisterde playlists gezet. We kwamen tot de ontdekking dat we beide dezelfde bizarre en uiteenlopende smaak hadden.
We lagen naast, bij, tegenover elkaar en kwamen het hele bed over. Telkens van houding veranderend, maar steeds dicht bij elkaar. We spraken over alles.
Ze draaide een krul in mijn haar en ik liet een vinger zacht over haar schouder glijden en ik duwde haar spaghettibandje weer op zijn plek. Het zakte telkens naar beneden, uitdagend. Ogenschijnlijk onnadenkend legde ik het terug op haar schouder, want we hadden het over serieuze zaken, mijn moeder die zo dominant kon zijn, haar broertje die autistisch was. Quasi nonchalant streelde ik van haar schouder naar het warme plekje vlak onder haar haargrens en ik probeerde mijn stem vlak te houden, maar voelde het beven in mijn adem. Ze was ook zo prachtig, haar lange blonde haren kriebelden mijn arm toen ze zich omdraaide. Op haar buik liggend keek ze me aan. Haar handen gevouwen onder haar kin, haar ellebogen duwden vouwen in het dekbed.

“Dit is fijn.”

Ik knikte stom, bang dat mijn stem mijn verlangen zou verraden. Ze kroop omhoog en kwam met haar gezicht vlak voor de mijne.

“Durf je?”

Meer had ik niet nodig.

Zo zacht als ze was. Hoe de haartjes op haar armen omhoog kwamen toen ik mijn lippen van haar mooie mond naar haar hals liet dwalen. Haar zuchtjes. Mijn beven. De wijn deed zijn werk en liet me zonder remmingen over haar zachte lijnen gaan. De dunne bandjes van haar jurk schoof ik weer weg en de sluiting was snel gevonden. Haar borsten fier, haar tepels tussen mijn vingers. Kusjes op haar zachte buik en strelingen op haar warmste plekjes. Gewillig. Ik genoot van haar genot.
Haar handen gleden over mijn rug, onder mijn shirt, langs mijn ribben en zij. Met trillende vingers knoopte ze mijn broek los, ik duwde mezelf iets omhoog zodat ze de broek makkelijker kon uittrekken. Ze wist de weg, kende mijn genot nog voor ik het kende en ik gaf me over aan haar handen en mond.

We namen de tijd om elkaar te zien, te voelen en te ervaren. Een prachtige ontdekking over elkaars lijven.
De dag ontwaakte toen wij verstrengeld in elkaar in slaap vielen,warm geurend naar lust en…

En liefde?

Verward kijk ik naar haar, een sleeping beauty. Wat is er met me? Wat moet zij met me? Nooit eerder ben ik zo verleid en overvallen door warmte, háár warmte. De passpiegel toont me een deel van de kamer, haar jurk, mijn broek en blouse, een slipje. Ik kijk naar mezelf, voel hoe de nacht nog gloeit. En ik bloos. Nooit eerder, maar ik besef dat ik niet anders meer wil en dat ik dit een kans ga geven.

Onderweg naar de keuken, om een lunch op bed te maken, trek ik snel een lang shirt aan. Het komt net over mijn billen. Mijn bejaarde overbuurman zal ongetwijfeld al op zijn en aan zijn tafeltje voor raam zitten. Eén naakte vrouw is meer dan genoeg voor zijn oude hart.

Laat staan twee.

Het plagerig flirten en speelse praten waren ontaard in een veelbelovende dans. Zijn handen hadden haar dicht tegen hem aan geleid, ze hoefde niet te raden of hij haar wilde.
Haar heupen had ze dicht tegen hem aan gekanteld en hem zo antwoord gegeven op zijn hees gefluisterde vraag “Je danst geweldig sexy, maar ben je net zo enthousiast in bed?” Terwijl ze haar lange vingers door zijn haar vlocht, had ze zijn hoofd naar zich toegetrokken en gefluisterd “Maar het is al wel even geleden, so be gentle.” Met een grom had hij haar zachte lippen opgeëist en zij had hem met graagte ontvangen.
De bas vibreerde door hun lichamen, als waren ze één en ondanks de golvende mensenmassa bewogen zij alleen in hun eigen wereld. Ze lieten elkaar niet meer los totdat de muziek wegstierf en uniformen hen naar buiten dirigeerden.
Lachend liep ze voor hem uit, draaide ze zich naar hem om, omdat ze zijn ogen voelde branden, en zijn verwachting in de ruimte tussen hen in sidderde.
Ze stond stil met gespreide armen, en hij liet zich met gemak vangen. “Wil je met me mee? “ Fluisterde ze in zijn oor, terwijl haar handen over zijn rug zwierven. Hij greep haar billen om haar dicht tegen zich aan te drukken en haar te laten voelen dat hij nog niet klaar was om te vertrekken, maar wel voor haar.

Een taxi bracht hen thuis, de chauffeur had moeite op de weg te letten, de geluiden vanaf de achterbank logen er niet om, de gefluisterde woordjes deden hem blozen, en dat terwijl hij toch echt al het een en ander had meegemaakt. Het zou zijn laatste rit van deze nacht zijn. Zijn vrouw zou prettig verrast worden met een onstuimige man die iets vroeger thuis was dan normaal.
Eenmaal bij haar thuis had ze muziek opgezet. “Niet praten, alleen voelen” waren haar woorden. En hij vond het best, hij kwam niet voor een gesprek.

Ze stapte uit haar bed, viste haar slipje van de grond, vond haar bh over de spiegel, haar hakken lagen aan het voeteneinde, ze had ze lang aangehouden, pas op het allerlaatste had zij ze uitgetrokken. De herinnering aan haar dans voor hem en hoe hij naar haar had gekeken, gaf haar nu nog een hete schok door haar lijf. Hij had alleen iets teveel gepraat, vond ze.
Ze legde de spullen in de wasmand en stapte onder de douche, voor de tweede keer, vannacht had ze ook al een douche genomen. Ze hield er nou eenmaal van om fris te zijn en slaap spoel je af, zo hoort dat.

Het schuim verborg de blauwe waas in haar zij. Vijf kleine afdrukjes in die vage bloeduitstorting verraadden zijn greep, hij was sterk en had willen sturen toen ze op hem zat. Maar nadat hij de hele avond had geleid, bepaald had waar zijn handen waren en in welke houding haar lichaam was. Nadat zij hem een tijdje op zijn manier haar had laten verleiden, strelen, kussen en bevredigen, zichzelf in haar had geleegd, was het nu haar beurt. Haar dans, slechts op haar torenhoge naaldhakken had hem hongerig gemaakt, haar drankje had hem gewillig gemaakt en liet hij zich lachend met zijden koorden vastbinden. Hij liet zich kreunend door haar berijden en moedigde haar met hese stem aan. Het had haar gestoord. “Stil nou! Ik hou van stilte!”

Ze haalde de zijden koorden uit de wasmand en deed ze samen met haar lingerie in de wasmachine. Één koord gooide ze weg, daar zou ze een nieuwe voor moeten vlechten.

Ze legde een kussen op zijn gezicht terwijl ze over hem heen schoof. Dat maakte hem wel stil. Ze duwde terwijl ze op hem draaide, bijtend op haar onderlip, zichzelf ook dwingend ze stil te zijn, alleen te voelen en zich te fixeren op haar ontlading. Één hand kreeg hij uit het koord. Hij duwde, sloeg op haar heup, kneep in haar zij, vocht voor zuurstof, gelukkig smoorde het kussen zijn geluid. Zijn geworstel en de pijnscheuten, door het slaan van zijn vrije hand, wond haar alleen meer op en ze kwam schokkend, maar zonder geluid, huilend. En hij werd eindelijk stil.

De wasmachine snorde, verstoorde als enige haar stilte maar ze vond het niet erg. Ze keek uit het raam en zag hoe de zon terrein probeerde te winnen op de regen en wolken die het water venijnig uit zich gooiden. Ze wilde genieten, van de hitte van de nacht, van de zwoelte van de ochtend, maar bovenal van de stilte in huis, in haar. Maar ze had nog wat te doen.

De man lag op haar bed, kil, geen aanmoedigingen meer. Ze moest hem opruimen, en niet meer laten liggen, zoals de vorige keer, die man had haar 10 jaar van haar leven gekost…

Haar blauwe ogen, volle lippen en natuurlijk ronde borsten waren haar wapentuig geweest, zijn oude mannetjes geilheid, wereldvreemdheid en zwakke hart deed de rest. Een peulenschilletje was het geweest hem in het huwelijk te lokken, veel meer had ze niet hoeven doen.
Zorgvuldig had ze haar outfit voor de huwelijksdag en nacht uitgezocht, ze wilde er in één keer klaar mee zijn, wat zoenen met het ouwetje ging nog wel, maar de daadwerkelijk daad wilde ze het liefst zoveel mogelijk beperken. Ze wist dat ze hem moest overdonderen (oh en de tabletjes voor zijn hartstoornis liet ze in een zwakkere dosering bezorgen, handig toch, zo’n hitsige huisarts).

Toen ze het trouwpad afliep voelde ze blikken branden. Onder andere de priemende ogen van en aantal verpleegstertjes die door haar achter het net gevist hadden, de zwoele knipoog van de poolboy die haar al héél erg goed kende, de nietszeggende uitdrukking van de hoofdhuishoudster die meer van haar troep had gezien dan eigenlijk wenselijk was, maar om nog onduidelijke redenen zweeg. Een mengeling van haat, jaloezie, adoratie en minachting voelde ze in haar blote rug prikken. En ze vond het lekker, lekker omdat ze wist dat zij nu de winnende hand had, zij had haar heer te pakken en die wetenschap maakte haar klaar voor een dodelijk hete bruidsnacht.

De jurk was hoog gesloten van voren , maar was zo diep op haar rug uitgesneden dat het de eerste welving van haar stevige ronde billen plagend prijsgaf. De lange split, ook achter, deed de rest. Iedereen kon zich zeer levendig haar prachtige bilpartij voorstellen, zonder te veel, óf te weinig huid te zien. De vuurrode hoge hakken legden de nadruk op de, met een wat grotere stap vrijkomende, jarretels die dezelfde kleur van haar minuscule string verraadden. Een bh droeg ze niet wat opwindend zichtbaar was door de nauwsluitende glanzende zijde. Fantasie werkte prikkelender dan werkelijkheid en dat wist ze maar al te goed. Haar lange blonde haren liet ze in Bardot stijl opsteken, haar toekomstige man was altijd al fan geweest, ze wist dat het zijn hart zou doen overslaan, evenals haar lippen en nagels, die ze in dezelfde vurige kleur als haar stiletto’s had gelakt. Ze hoopte dat hij alleen al bij het zien van haar rug na het jawoord zou neervallen, maar zo makkelijk kwam ze er dus niet vanaf. Hij haalde het eind van het pad en zag er nog redelijk fit uit.

Zijn hijgerige ademhaling toen ze samen op de dansvloer afliepen gaf haar echter veel hoop. “Wat zie je er toch goddelijk uit.” Raspte hij, nadat hij uit zijn binnenzakje zijn inhalator had gehaald en daaruit een diepe teug had gehaald. Fronsend nog meer rimpels over zijn verweerde gezicht trekkend, schudde hij het nog een keer “Nog maar een extra, ik ben wat gevoeliger dan anders, dat zal wel van de opwinding komen” pufte hij (oh zo handig die aantrekkelijke hitsige huisarts). Zijn kreukelige, gevlekte hand kroop via de split langs haar dijbeen omhoog. “Hoe lang nog liefje, je houdt het wel erg spannend hoor”. Met een lief glimlachje pakte ze zijn ongeduldige hand en nam hem mee naar de dansvloer, trok zijn rammelende magere lijf ferm tegen haar stevige sexy lichaam en fluisterde wulps “Eerst even oefenen liefje, ik ben dol op voorspel en dat weet je”
Een dansje oké, wat zoenen oké, maar ook zij was er klaar mee en wilde het afmaken. Met een verleidelijke handkus als dankjewel naar alle 450 gasten, gingen ze terug naar zijn, naar hún kapitale pand.

Toen ze hem uiteindelijk besteeg en verrast werd door zijn veerkracht en twee nummertjes wist te maken, kreeg ze bijna spijt. Met leeftijd komt ook ervaring en ze vond dat als ze haar ogen sloot, de poolboy voor zich hield en haar nieuwbakken man zijn bewegingen ervoer, de sex absoluut een achtenhalf was. Gillend kwam zij, kreunend ging hij.
Een mooi einde voor hem, een fantastisch begin voor haar. Ze was nu rijker dan al haar vriendinnen, die zich hadden vergist en met nog gezonde mannen waren getrouwd en ze wist zeker dat bij haar de seks zelfs beter was geweest.

De begrafenis was prachtig, het gaf haar de kans de mooiste huilende weduwe ooit te zijn, de pastoor gaf haar een net iets te lange bemoedigende knuffel en de notaris bloosde toen ze hem lispelend bedankte voor zijn hulp. Ze wist hoe mooi ze was met tranende ogen en bleke wangen.
De poolboy zag het als zijn roeping haar die avond te troosten, jammer dat alleen beelden gefantaseerd konden worden en daden niet, het was zijn laatste avond.

Zo leek het vrij gemakkelijk en zorgeloos te gaan. Al was het balen toen bij de notaris bleek dat de huishoudster een levenslang contract had, mazen vond ze niet dus moest ze genoegen nemen met de stille vrouw die alles wist, maar nooit wat zei. Ze had haar liever ingeruild voor een echte ‘James’ ze hield nou eenmaal meer van mannen.
Publiekelijk hield ze zich eerst nog rustig, ze was immers de rouwende weduwe, maar hoe meer tijd er verstreek hoe meer ze zich liet zien op goede feesten. Eerst nog op liefdadigheidstoestanden, maar langzaam maar zeker drong ze meer door tot de underground partyscene. Op een morgen, werd ze, na een ruig feest met bonkend hoofd wakker. Ze keek ze recht in de verwijtende blik van de huishoudster. Met een gil had ze haar de deur gewezen, kippenvel en rillend door de blik van de vrouw. Eigenlijk had ze nooit zoveel aandacht aan haar besteed, het werd tijd dat wel te doen. Maar de hamer die in haar hoofd willekeurig rond mepte ging even voor. Ze nam een paracetamol. De hoofdpijn zwakte alleen niet af, maar werd erger, ondanks sterkere pijnstilling.

Ze zakte weg in verschrikkelijke hoofdpijnen en was nu blij met de stilte van de huishoudster. De vrouw deed alles zwijgend.
Ze ijlde van de pijn en ze was bang om alleen te zijn dus riep ze haar huishoudster en beval haar in de buurt te blijven. In haar wanen van pijn hoorde ze de huishoudster schuifelen rond haar bed, zachtjes pratend. Het was bijna kalmerend, de hoofdpijn leek even naar de achtergrond te schuiven als ze verhalen vertelde, zachtjes, gedragen, vloeiende zinnen. Ze susten haar. Haar handen verzorgden haar. De vreemde stille vrouw, die ze eerst zo graag kwijt had gewild maakte zich totaal onmisbaar. Ze vertelde van de rijke man die eigenlijk haar vader was, van haar moeder die stierf van liefdesverdriet, nadat hij haar, zwanger, de deur had gewezen. Ze vertelde over het dreigende schandaal en dat haar moeder, slim als ze was een garantie voor werk en school voor hen beiden had bedongen. “ik ben afgestudeerd in rechten en was veelbelovend”

“maar je werkt hier, hoe kan dat, je zou toch je opleiding moeten gebruiken, net als ik mijn sch….haar stem stierf zwakjes weg het antwoord dreef door de nevel van pijn en verdovende middelen wegzakte het besef trok traag, dodelijk traag in haar. De huishoudster zei: “Maar stiefmama, ik zou toch altijd goed zorgen voor mijn familie”

Haar heftige hoofdpijnen konden niet verholpen worden, zelfs niet door de aantrekkelijke huisarts, die alleen oog bleek te hebben voor de huishoudster, wiens jurkje ineens iets korter leek en wiens lippen mooier en voller bleken en een beginnende glimlach vormden.
Er bleek nog een ander testament te zijn, terwijl de weduwe gekweld door de migraine langzaam gek werd en zelfmoord pleegde, kreeg de huishoudster alles wat van haar, op zijn huwelijksnacht overleden, baas was en bloosde de notaris nog dieper toen haar hand vertrouwelijk op zijn borst rustte terwijl ze hem met trillende stem bedankte voor ál zijn hulp.

Loaded ben ik, werkelijk schandelijk, stinkend rijk en veel heb ik er niet voor hoeven doen, slechts een beetje geduld, alleen dat.

Ze stapte met schitterende ogen en een verbeten trek om haar mond in zijn taxi. Toen hij zich omdraaide om te vragen waar ze heen moest, moest hij zich even moeten herpakken, haar verschijning was indrukwekkend. De lange, kleurige jurk ruiste om haar heen. Haar donkere haren in een lange vlecht.
Voordat hij de vraag had kunnen stellen, wees ze met een trillende vinger naar een zwarte sportwagen, “Volg die auto.”
Even had hij grijnzend op willen merken dat dit alleen in films gezegd werd, maar het beven van haar uitgestoken hand hield hem tegen.
Ze reden stilzwijgend de stad uit, langs de kustlijn. Hij keek geregeld in de achteruitkijkspiegel om te zien of ze in orde was. Af en toe hoorde hij haar licht zuchten. De wagen reed hard, maar toch rustig. Gelukkig zo hoefde hij ook niet te jagen, al schuwde hij een beetje snelheid niet. Inmiddels voelde hij dat het van levensbelang was om de auto niet uit het oog te verliezen, althans háár levensbelang.
Hij hield de meter in de gaten en vermoedde dat dit nog wel eens een beste rekening kon worden, de zwarte auto leek niet in snelheid te minderen en na deze afslag zou er heel lang niks meer komen.

“Let op, hij gaat eraf” Haar zachte stem klonk zeker.

“Dan mag hij wel heel rap vaart minderen, met die snelheid haalt hij het nooit”

“Oh jawel hoor, hij redt het wel, hij redt het altijd, maar misschien…”haar stem stierf weg

“Shit! Je hebt gelijk!”’

Hij zag hoe de sportauto scherp in stuurde en zonder zichtbaar vaart te minderen de snelweg af dook, zo de scherpe bocht van de afslag in. Hij wist dat er achter het muurtje dat bescherming moest bieden tegen het gat erachter, geen berm was, enkel afgrond met de Middellandse zee eronder. De bestuurder van de wagen kende de weg en kon rijden, dat was duidelijk. Zonder te twijfelen zette hij de achtervolging door, wel met mindere snelheid. Hij kon goed rijden, maar had geen last van doodsverachting. Daarbij had hij nog een passagier waar hij verantwoordelijk voor was.

“Je kunt het nu wel rustig aan doen, ik weet het adres”.

Hij fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij haar via de spiegel aankeek. Hun ogen troffen elkaar, omlijst door zwart skaileer. En hij zag de tranen komen.

“Als je wist waar die auto naar toe ging, waarom zei je dat niet meteen?”

“Ik wist het nog niet. Pas toen hij de afslag nam, kende ik zijn bestemming. Ik wilde er zeker van zijn van waar hij elke donderdag naar toe gaat. Dat kon alleen door hem te volgen”.

Hij bleef achter de ander aan rijden. De weg slingerde tussen bomen, rotsen, land en zee door. Het leidde naar een klein stadje dat zich tussen de hemel en de zee tegen de rotsen geplakt leek te hebben.
“Hij gaat zo naar rechts, als jij nou rechtdoor gaat en zo snel mogelijk een parkeerplaats vind, ga ik lopend verder, hij is… ik móet weten of…” .

Haar stem werd zo zacht dat hij haar laatste woorden niet hoorde, maar hij wist wat ze had willen zeggen. Hij voelde enorm medelijden met haar.
Hij begreep de bestuurder van de sportwagen niet. Ondanks de roodomrande ogen, het bleke gezicht en gespannen trek om haar mond, vond hij haar prachtig. Lange donkere haren, hazelnootkleurige ogen en zachte, volle lippen.
Ze kreeg gelijk, de zwarte auto ging rechts, hij zag gelukkig direct een parkeerplaatsje, behendig parkeerde hij tussen een scooter en paaltje in.
“Ga maar, ik wacht hier tot je terug bent”. Hij keek naar de meter, “En die zet ik uit”
Ze liet zichzelf uit de auto en bedankte hem. De wind greep gelijk naar haar jurk. Het fleurige zwieren stak schril af tegen haar witte gelaat. Ze duwde wat losgeraakte krullen achter haar oor.
“Dankje, ik ben zo terug”

Hij zag in het licht van de lantaarns hoe ze de hoek om sloeg het straatje in. Om de tijd te doden zette hij de radio aan, de nieuwslezeres begon net aan het avondnieuws van tien uur. Al na vijf minuten kroop de onrust in zijn lijf. Hij deed zijn raam open en liet de warme zeewind de auto binnendringen. Nog vijf minuten later stapte hij uit en stak hij, terwijl hij tegen zijn portier leunde zijn laatste sigaret op. Hij vroeg zich af hoe lang hij moest wachten. Hij had beloofd te blijven en was een man van zijn woord, maar wat als ze hem hier urenlang liet staan?

Maar dat deed ze niet.

Onverwacht stil kwam ze de hoek om rennen. Haar jurk hield ze op, zodat haar voeten vrijspel hadden. Haar sandaaltjes die net nog weg klikten door de fijne hak, had ze in haar andere hand. In het licht van de straatlantaarns zag hij haar tranen en hij voelde diep medelijden en een plotselinge vlam van woeste verontwaardiging naar degene die haar dit aandeed.

Snikkend kwam ze voor hem tot stilstand en keek ze naar hem op.

“Ik wil weg van hier!”.

Hij knikte en deed de portier voor haar open. Hij sloot haar deur voorzichtig en stapte weer achter het stuur, via de spiegel zocht hij haar blik. Hij zag haar wangen nat glanzen, weer voelde hij die woede. Met een lichte trilling in zijn stem vroeg hij ,“Waar wil je naar toe?”.

“Ik, ik weet het niet, niet terug. Rij maar gewoon weg”

Ze reden de straat uit. De lichten beschenen de gevels die nu zo grauw leken, maar hij wist dat ze overdag mooie, zachtgele tinten hadden. Hij reed het stadje uit, en volgde de kustweg verder naar beneden.

Zijn blikken in de achteruitkijkspiegel misten niks. De tranen, haar trillende onderlip, het bleke gezicht. Ze verbeet zich om niet helemaal in huilen uit te barsten.

Bij een eetcafeetje in de bocht van de kustweg, stopte hij. Het had een terras die gevaarlijk over de rotsen leek te hangen en naar beneden prachtig uitkeek over de zee. De andere kant op liet de afrit en de snelweg zien die hen naar de kustweg en het stadje hadden geleid.

“Ik haal even sigaretten, heb jij iets nodig?”

Ze schudde haar hoofd.

Hij kwam terug met een pakje M&S en een fles rode wijn, netjes ingepakt in een vloeipapiertje. Plus twee glazen in een tasje. Hij zag dat ze op de bijrijderstoel was gaan zitten. Zonder iets te zeggen legde hij de spullen op de achterbank en stapte hij weer in.
Terwijl hij reed, keek hij opzij. Haar tranen waren opgedroogd, slechts haar bleekheid verraadde haar emoties. Hij parkeerde hij de auto uiteindelijk op de grote parkeerplaats waar de weg naar toe leidde. Het keek uit over het strand en de zee die, in de oneindigheid van de flonkerende nachtlucht, op leek te gaan. De maan liet in de zee zilveren sterren schijnen.

“Alsof we tussen de sterren zijn”. fluisterde ze, haar stem nog schor.

Ze liet zich aan zijn hand van het trapje naar het strand leiden. Op de grens van zand en water gingen ze zitten. Hij nam de glazen uit het tasje, schroefde de dop van de wijn en schonk in.
Ze proosten zonder wens en dronken, terwijl ze elkaar woordeloos wisten uit te leggen dat ze elkaar voor vanavond nodig hadden. Alleen voor die nacht.
Onder en boven de sterren.

Hij gaf toe aan zijn gevoel en liet zijn hand zacht tegen haar wang rusten. Met zijn duim streelde hij de brug van haar neus, liet zijn hand in haar nek glijden en trok haar zachtjes tegen zich aan. Ze leunde, liet het toe en zuchtte zachtjes, toen hij zacht over haar haren en rug streelde. Krachtige kalmerende bewegingen. Ze wiegden elkaar, begeleid door het ruisen van de zee.
Haar handen vonden de knoopjes van zijn overhemd. Zijn handen streelden haar armen, hij liet zijn vingers onder de bandjes van haar jurk glijden. Zij duwde het linnen van zijn schouders.
Hun lippen volgden het spoor van hun handen, vonden elkaar. Ze ging staan en liet haar jurk voor hem op de grond glijden. Zittend op zijn knieën, pakte hij haar handen en kuste ze aan de binnenkant, volgde zijn weg over haar onderarm, liet zijn tong zachtjes aan de binnenkant van haar elleboog draaien en proefde haar parfum, zoetkruidig en vanille. Zijn vingers gleden over haar zachte, naakte buik. Zijn neus wreef over het kanten randje van zacht zijde. Haar handen woelden door zijn haar en een kreetje ontsnapte over haar lippen toen hij een kus in haar navel drukte en hij tegelijk haar slipje uittrok. Zijn vingers en lippen streelden haar laatste ontblote huid. En zij trilde.
Ze zakte op zijn schoot en omklemde zijn schouders. Hun zacht kreunen ging in elkaar op. Hun silhouetten werden één in een ongelooflijk intiem en troostend moment.

Hij bracht haar thuis, toen de zon de ochtendster liet doven. Een kus was hun afscheid. Woorden niet nodig.

De zon klom hoger en drong de dag aan hun op. Hun nacht leek te smelten in de warmte van het zonlicht en vloeide over in een mooie herinnering.

Precies twee weken later vond ze een enveloppe in haar postbus. Met een adres, de naam van een restaurant; ‘Sotto del Stelle’ en een tafelnummer.
Zonder te twijfelen ging ze. De naam hoorde bij het café waar hij de wijn en sigaretten had gehaald. Haar tafeltje keek uit op een steile rotswand en over de zee, de maan was er niet, alleen de sterren. Ze bestelde een rode wijn, hún rode wijn en ze keek uit over de zee, genietend van de duistere kalmte die het uitstraalde, zonder de maan nu zwart glanzend.

Plotseling verstoorde een hoog gegier de rust van de avond, gevolgd door een harde klap. Metaal tegen metaal. Stenen vielen ineens bij de hoge rots naar beneden, stortten in zee. Ze zag gelijk wat de veroorzaker was.
Als in slow motion zag ze twee lichtbundels over de rand verschijnen. De zwarte sportauto was bijna niet zien in de nacht, maar werd door zijn koplampen zichtbaar. De neus zakte. De twee stralen licht beschenen de golven. De motorkap raakte een uitstekende rots en de auto tolde. Ze zag slechts, het geluid nam ze niet meer waar. De sportwagen klapte op de kalme golven. Alsof het uitvergroot werd zag ze het bleke gezicht van haar man, zijn wijd opengesperde ogen. Zijn handen klauwden en gleden in paniek over de ramen. Maar zijn auto liet hem niet vrij. Hij verloor de strijd.
Twee lichten werden uiteindelijk met hem opgeslokt in het zwarte water, ze verdwenen als vallende sterren de diepte in. Langzaam doofden ze en alleen de deining van het water verraadde nog wat er zojuist gebeurd was.

Ze keek op naar de rand van de rotsen en zag een silhouet verdwijnen. Door de stilte hoorde ze een autoportier dichtslaan en een motor starten. Niet veel later verscheen een taxi op de kustweg naar ‘Sotto del stelle’. De taxi parkeerde naast haar autootje. Ze zag dat zijn bumper mistte.

Het taxilicht brandde.

‘off duty’.

“….echt Jeany, het heeft mij en Frank nog meer verbonden dan onze geloftes! Nu zijn handen weten wat ze moeten doen en ik hem durf te leiden, zijn onze avonden warm en intens! En wat ik nu zeg hou je nog stil hoor! Ik heb nog geen verbanden gewassen deze maand, ik heb ze alleen uitgehangen voor de buurvrouw, maar ze waren nog schoon! Ik ben Morgan echt heel dankbaar. Ook voor ónze vriendschap, dat weet je toch? ” Jeany knikte. Hij zag hoe de handen van de vrouwen verstrengelden en ze elkaar kusten, lang en vol op elkaars lippen! Alsof hij betrapt werd op het snoepen uit de kandijpot, trok hij met een schok zijn hoofd terug. Hij had het heet, maar dit keer was het van binnenuit een gevoel wat hij al heel lang had weggestopt! De blos op zijn wangen trok op tot ver in zijn nek. Dit moest maar eens over zijn! Die vrouw stookte al zijn kerkgangers op!

“Ik ga haar bezoeken, wellicht kan ik haar nog redden!” Zijn stem galmde, als in zijn zondagspreken. Hij had zijn overtuiging weer gevonden. Met hernieuwde energie en inspiratie vond hij woorden voor hij zijn preek en schreef hij met strenge woorden de hitte in zijn kruis weer weg . Hij had een missie, namelijk deze vrouw die hem zo bezighield, Morgan, redden van de ondergang. Ze zou hem dankbaar zijn en elke zondag naar hem komen luisteren.
Hij was echter ook onbedwingbaar nieuwsgierig. Wat was het wat ze deed dat de stedelingen zo aantrok dat ze in het ontluiken van de nacht de stadspoort doorslopen om haar te bezoeken. Hij zou willen dat ze met diezelfde passie ook zijn huis bezochten, althans, het huis van God dan. Hij besloot eens polshoogte te nemen, als de zon onder was. Hij rook de damp uit zijn kleding. Misschien had ze nog een tip ook, iets tegen het zweten. “Dat kan ik wel vragen toch?”

Het pad naar haar huisje steeg het laatste gedeelte behoorlijk en was niet zo netjes geplaveid als het plein voor zijn kerk of de straten in zijn stad, behalve dan misschien de steegjes, waar goor water en troep zijn weg zocht door de geulen die nog open lagen. Hij stootte zijn teen, onbeschermd in zijn sandalen en hij voelde de druk op zijn longen toenemen.
Zijn sissend gemopper stokte toen hij haar ontwaarde. Beschenen door het maanlicht stond ze stil, keek ze uit over de donkere zee, waar zilveren maanlicht in weerkaatst werd. Ze leek te glanzen. Toen hoorde hij haar. Ze zong, zachtjes, de klank en tonen ontroerden hem al kon hij haar niet verstaan. Haar armen hief ze op en liet ze ongedwongen boven haar hoofd bewegen, gevolgd door haar schouders, haar heupen, haar jurk zwierde mee. Langzaam draaide ze zich om. De stof zakte met haar armen naar beneden toonde een blanke schouder en het glooiende begin van haar borsten. Ze schonk hem een zachte glimlach. Ze was prachtig, hij kon niet anders dan dat zien. Een godsgeschenk misschien. Hij stond als bevroren terwijl ze op hem afkwam, haar heupen bewogen vloeiend, ze likte haar lippen, gedachten wervelden in zijn hoofd en vuur ontbrandde in hem. Ze wás een godsgeschenk! Ze stak haar hand uit en hij liep als in trance naar haar toe en greep haar zachte hand.

“Vieren we samen de liefde?” Vroeg ze hem. “Of kwam u prediken tegen dat wat natuurlijk is? Kijk eens!”

Ze wees naar beneden en daar op het strand zag hij twee lichamen verstrengeld, naakt, zonder gene. Beschenen door het vuur dat brandde op het strand en de maan die hoger de lucht inklom, haast makend, het was de kortste nacht.

“Mooi hè, hij weet dat haar hals gevoelig is, dat het haar laat kronkelen. Zij weet dat het plekje vlak onder zijn navel fluweelzacht is en dat aanraking daar hem laat groeien. Hij weet hoe gewillig ze wordt als hij haar onderrug streelt. Ze bedrijven de liefde in het volste vertrouwen, zonder terughoudendheid, zonder opgeheven vinger, maar vrij. Waarom zou dat niet mogen pastoor?” Haar gefluister trok op in zijn geest.

Hij had altijd discretie gepredikt, snel en effectief, genieten was niet nodig, lust was een van de zeven zonden, hoe kon hij dat toestaan?
Vanaf het strand kwam haar kreet. Morgan lachte zachtjes, de warme klank ervan tintelde door in zijn buik. “Of mag alleen de man genieten pastoor, vertel me hoe voelt u zich, geniet u stiekem bij de aanblik van haar? Kijk eens hoe prachtig ze is als ze geniet, ze geeft zich over, is ontvankelijk, zie hoe haar benen hem omhelzen, om hem diep te kunnen ontvangen in zijn ontlading. Ze zal Simon prachtige kinderen schenken, omdat ze verwekt worden in liefde én lust”

De naam haalde de pastoor uit zijn roes.

“Simon?!”

Simon was zijn trouwste parochiaan. Hij besefte dat hij staarde naar een vrijend paar en dat de lust hem had afgeleid. Woedend greep hij Morgan vast “Je verleidt mensen! Je probeert zelfs mij mee te slepen in die, die… ”Stotterend zocht hij naar woorden. Hij probeerde zichzelf onder controle te krijgen. Voelde hij hoe zacht haar huid was en hoe verleidelijk haar zoete geur. Hij liet haar gauw los. “Die, die, áfgrond van lust!” kreunde hij eruit. “Ik kwam hier om je te redden, maar je bent al verloren, de inquisitie zal dol op je zijn! Je zult branden! Branden in de hel zul je!” Buiten zinnen schreeuwde hij nu, de hitte in zijn lijf omzettend naar woede.

Kalm keek ze naar hem.

“Nee ik zal er hooguit liefhebben. Die allesoverheersende hitte is niet erg pastoor, als je het maar reserveert voor de juiste, de ware.”

Afgaand op het geschreeuw kwam Simon aanrennen “Morgan! Is alles in orde?” Zijn ogen flitsten heen en weer van de pastoor naar haar.

“Ja, alles is goed. Het is tijd om te gaan. De mensen weten hoe mooi liefde kan zijn, in al haar facetten.” Ze keek naar de pastoor die kletsnat voor haar stond. “Drink thee met salie en gun uw geest wat meer vrijheid, het zal u goed doen. Geen zorgen, ik vertrek, de macht is weer volledig aan u, gebruik het goed.”

Ze wendde zich tot de zee en zong.

“Oh werd ik maar opgenomen door de wind
Fladderend licht waar mijn bestemming me brengt
Ik zal loslaten en me laten dragen
Drijven op liefde totdat hij me vindt.”

Nevels vanuit het niets, vlochten zich om haar voeten, kringelden omhoog, omhulden haar volledig, totdat een milde windvlaag hen verwaaide. Morgan was verdwenen.

Simon stichtte een liefdevol gezin. De pastoor probeerde de salie, zweette minder, liet zijn eed los en huwde Jeany.

En elk jaar tijdens de midzomernacht trokken ze naar het strand, Morgan’s vroegere bezoekers. Elk jaar kwamen er meer. De vrouwen dansten en wezen elkaar op gevoelige plekjes, leidden elkaars handen over hun lijven, zweepten elkaar op en lokten de mannen in hun kring van lust. Dan bedreven ze de liefde terwijl ze Morgan’s adem heet over hun blote huid voelden, merkten ze dat haar handen stuurden en voelden ze haar lippen strelen. Haar fluistering in de wind wees op nieuwe genotsplekjes. Zo voelden ze haar aanwezigheid en deelden ze hun kunst van liefhebben tot de zon weer opkwam.

“Neem ze mee en breng ze naar mijn lief, ik ben bijna thuis.”

De wind, warm en sterk trok aan alles wat in zijn baan lag, haar woorden droeg hij met gemak.

Ondanks dat de mensen haar overdag wantrouwende blikken toewierpen en hun stemmen zakten in gefluister, wisten ze haar, zodra het donker werd, feilloos te vinden. Ze was beangstigend eerlijk en wist overal een antwoord op. Antwoorden die het daglicht niet konden verdragen, die zéker de pastoor niet kon verdragen.
In zijn ogen had hij de macht over de dag, zij over de nacht. Hij beheerste de stad, zij de omringende natuur. Al kroop diezelfde natuur in de parkjes en verscheen het zelfs in de tuintjes van de mensen. Hij herkende de kruiden wel en hij wist ook dat ze niet alleen bedoeld waren voor het eten.
Hij vervloekte haar. Zijn woord moest geluk en verlossing brengen, niet haar kruiderij en spreukenboek!

Simon zag haar balanceren. Haar jurk waaide op door de onstuimige zomerwind, gaf een vluchtige blik op haar benen en het kant eronder. Het leek alsof ze zo weg zou vliegen. De gedachte dat ze zomaar kon verdwijnen, liet hem schrikken, hij kon haar niet missen, ook al waren zijn bezoekjes in het donker heimelijk.
Hij haatte de zomer door de lange dagen, hij kon haar dan pas laat ontmoeten. Vanavond was zijn verlangen naar haar zo groot geweest dat hij eerder was vertrokken. Nu zag hij hoe Morgan haar dag uitzwaaide en samen met de zee, de zon toedekte. Een laatste dagvogel scheerde over haar heen om zijn beschutting in de bomenrij naast haar huis te vinden. Haar blik volgde de vlucht en vond Simon. Zelfs van een afstand voelde hij het branden.

De eerste keer dat hij in haar ogen had gekeken had hij zich verbaasd, vuur in ijzigblauw. Haar oogopslag, haar haren die ontembaar leken, de schouders nauwelijks bedekt door soepele stof, het kettinkje ragfijn zilver, had zijn ogen naar haar decolleté getrokken, zacht, rond. Zijn reactie was lijfelijk geweest en zo intens dat hij ervan schrok. Met een ruk had hij zich weer op haar ogen gericht, terwijl de schaamte in zijn nek prikte en een zweetdruppel over zijn rug liep. Hij had afkeuring verwacht, maar kreeg een glimlach in haar ogen. Haar woorden “Warm hè?” maakten dat hij zich verslikte.

Ja, ze was anders, dat was al heel snel duidelijk.

Hij werd haar minnaar, maar had niet de illusie dat hij de enige was. Hij vermoedde wel dat hij vaker bij haar kwam dan anderen, maar dat wist hij niet zeker. Ze was nooit verrast als hij kwam en nog nooit had hij haar met een ander gezien. Wel had hij eens moeten wachten omdat er wat dames giechelend uit haar huisje waren vertrokken. Ze waanden zich alleen en hij verstond het opgewonden gefluister woordelijk “Frank zal niet van me af kunnen blijven, en wist jij dat het zo fijn kon zijn?” Het gegiechel stopte en de dames pakten elkaars hand. “Het was heerlijk, maar we zeggen niks hoor, tegen niemand! Stel je voor als ze wisten dat ik jou…dat wij…oh Jeany, dit is ons heerlijke geheim!” De stilte deed hem opkijken. De vrouwen gingen in elkaar op, hun zoen intens, elkaar zuchtend stelend, toen hun rokken opgetild werden werd het hem teveel, verlangen schoot door zijn lijf.
Simon besloot hun verhaal, net als zijn eigen bezoekjes aan Morgan, voor zich te houden. De vrouwen hadden zijn lust gewekt. Hij rende bijna naar Morgan. De schittering in haar ogen toen ze hem binnenliet, vertelde hem dat zij de vrouwen de liefde had geleerd. Ze had ze ingeleid in de prachtige geheimen van het vrouwenlichaam en hen bewust gemaakt van het genot wat ze konden ervaren. Hun nacht was onstuimig en warm, zijn fantasie vrij. Hij was blij dat ze iedereen mee wilde nemen in haar wereld van liefde. Want iedereen verdiende het genot wat het gaf.

De laatste stralen van de zon gloeiden langs haar profiel, schenen licht door de dunne stof van haar jurk. Ze droeg wit vanavond, meestal was ze in donkere en felle kleuren gekleed. Een gevlochten zilverdraad hield het haar uit haar gezicht, maar het kon vrijuit dansen met de wind.

“Het is de langste dag vandaag, wist je dat?” Vroeg ze toen ze op een afstand was dat haar stem de wind kon overwinnen. Hij schudde zijn hoofd, besefte dat de dagen dus weer korter zouden worden, hij mistte die lange winternachten. “Wist je dat er plaatsen zijn, waar het nu helemaal niet donker wordt?” Ze was nu zo dichtbij dat hij haar kon vastpakken. Zijn armen gleden om haar middel, trokken haar, wat wilder dan anders, tegen zich aan. “Ik moet er niet aan denken” gromde hij voordat hij haar gezicht omvatte en met zijn tong zacht over haar lippen gleed, ze glimlachte tegen zijn zoen. “Je bent ongeduldig, ik wil je wat laten zien, kom.”

Aan haar hand,die warm in de zijne gloeide, liep hij met haar mee. Ze leidde hem naar de rotsen. Ze koos een pad waarvan hij nooit had geweten dat het er was. Langs grilligwit, klommen ze via treden naar beneden, nog net verlicht door de zonnestralen die in de hemel weerkaatsten. Hij voelde hoe de zee spetters opgooide, proefde het ziltige ervan op zijn lippen.
Eenmaal beneden, wilde hij Morgan weer vastpakken, maar ze ontweek hem en dwong zijn blik van haar af, door te wijzen.
Simon zag. Een ranke omtrek tekende zich af tegen de golven. De wind leek met het dalen van de zon, gekalmeerd te zijn. De zee nog steeds wild, zijn schuimkoppen kregen nog net een gulden glinstering mee, de zon leek alle tijd te grijpen die ze kon. Had hij de zon gister nog vervloekt, wilde hij nu dat ze straalde, om haar goed te kunnen zien. Hij keek om naar Morgan, haar fluistering dreef mee op de warme avondlucht.

“Bemin haar zoals ik je geleerd heb, ik ben hier niet voor altijd, zij wel.”

***
De pastoor voelde zich ongemakkelijk, de zomerwarmte liet hem zweten. Hij verafschuwde de donkere vlekken die het gaf. Soms kleedde hij zich meerdere keren om, maar het mocht niet baten. Hij voelde de blikken van de mensen en hij schaamde zich. Dat maakte het erger omdat hij ijdelheid verafschuwde, het was een zonde en zijn grootste zwakte. Hij trok zich terug in zijn kamer waar de luiken en de dikke muren hem beschutting gaven tegen de hitte die vandaag extra leek te branden. De preek voor de mis moest geschreven, maar hij kreeg er geen vat op. Hij staarde naar de witte vellen en voelde de zweetdruppels over zijn rug. “Kan ik dan nergens de verkoeling vinden?” klaagde hij richting het kruis aan de muur. Het antwoord bleef uit, natuurlijk, wie maakte zich nou druk om een oververhitte pastoor? God in ieder geval niet, wist hij.
Plots scheen de zon zijn kamer in, de wind had een van de luiken open getrokken en blies lichte verkoeling naar binnen. Het papier dwarrelde door de ruimte.
Vlug liep hij naar het geopende raam, om het sluiten, maar de koelte die de zomerbries gaf was zo verleidelijk dat hij zijn hoofd uit het raam stak en zijn wangen liet koelen.

De wind droeg woorden naar zijn raam. Zijn blik zocht en vond de bron.

het slot lees je hier KLIK

De foto hangt aan de muur.

Zwarte haren in een stoere kuif. Leren jack. Schuine lach. En zij lachte vlinders. De schoolfotograaf riep om aandacht, sommigen riepen “cheeeese”.

De foto hangt aan de muur.

Zijn handen tilden haar, hun kleine zij, hun eigen wonder. Hoog in de lucht, zo blauw. Zonlicht als een aureool om hen beide, een een-tweetje, die twee, en zij zou met papa trouwen. De lach op haar gezichtje klonk door in het beeld, zijn silhouet in de zon krachtig, hij zou haar nooit laten vallen. Gauw graaide ze in haar tas, en legde ze vast.

De foto hangt aan de muur.

Hun handen verstrengeld, mooie nagels, schone werkhanden. Hij niet goed genoeg, zij te verwend. Tegen hun ouders in zoekend naar geluk. Slechts een was op hun bruiloft, het was anders toen, geluk werd volgens buitenstaanders gevonden in je eigen klasse. Maar zij niet. Zij straalden samen in een volmondig ja. Het licht dat flonkerde op het water, kaatste in het glas en lood in het oude gemeente huis, de bode, een romantica in hart en nieren geloofde in happy endings, bracht hun foto later. Zwart wit, maar even sprankelend als hun liefde

De foto hangt aan de muur

Voor het eerst verder dan de grens. Mini Cooper bracht hen verder dan ooit. De bergen leken niet te bedwingen, maar hij reed. De motor gromde. En zij, zij keek haar ogen uit. Op een hoogtepunt, bij een adelaar, fluisterde ze “Ik hou van je” en in een klein gebaar gleed haar hand over haar slanke heup en buik en verbeterde ze zichzelf, “Nee,wij houden van je” Hij zwierde haar rond, terwijl de zon hen kaatsend in wit warmde en het prille in haar koesterde. Op het rotsblok werkte de zelfontspanner, terwijl zij in zijn armen zweefden.

De foto hangt aan de muur.

Kaarsjes om het verhoogde bed, er was een stroomstoring. Tranen over zijn wangen. Haar wangen rood en glanzend, haren pieken alle kanten op, maar hij vond haar de mooiste nieuwe mama die er was. Aan haar borst de kleine lipjes die gulzig dronken met kleine geluidjes, de geur van nieuw leven zoet en eigen. Rossige donshaartjes –van haar- op het hoofdje, oogjes wijd open, helder, blauwgroen –van hem- . Zij was van hen. De kraamhulp stond buiten de kring, maar ving de band in beeld.

De foto hangt aan de muur.

Haar eerste dag, op sandaaltjes en een rood jurkje die wappert als een klaproos en de liefste juf van de wereld.

De foto hangt aan de muur

Brokkelbekkie lachte stralend, omdat de zee haar tenen kriebelde en het zand haar mooie zandkastelen gunde, zongebruind en gesproet. Hij met een grote emmer minstens zo trots en de vloed bezwerend met grote dijken. Zand glinsterde op hun rug en zonlicht danste in de golven, haar schaduw reikte naar hen. De klik ging verloren in meeuwen gekakel.

De foto hangt aan de muur

Ontluikende vrouw, knuffelde haar moeder, gedeelde wetenschap, hun beider handen lagen op haar buik. Zijn sterke handen op de schouders van haar lief, hij hield evenveel van haar als zij, werd als hun zoon.

De foto hangt aan de muur.
Intiem geluk. Een nieuwe drie-eenheid, hun kleinzoon had haar haartjes en zijn staallauwe ogen.

De foto hangt aan de muur.

Ze liggen in bed, samen, hun handen verstrengeld, haar stalende levendigheid in grijs en rimpels in het gezicht, waaiertjes van het lachen, evenals de zijne. Samen. Hun afspraak. We’ll grow old together. Haar ziekte, velde hen. De laatste nacht, vervult van samen gedroomde dromen en samen gevierd leven. Vastbesloten ook de laatste reis samen te nemen.
Zij vindt ze en legt vast. Zij samen in het grote bed, hun leven in de beelden om hen heen, aan elke muur, korte verhalen, fragmenten, waardevol, liefdevol, net als hun leven was. Het mooie fijn mahoniehouten en met ivoor ingelegde pillendoosje,leeg, verdwijnt, wordt niet afgebeeld.

De foto hing niet aan de muur

Het was alsof het zo hoorde.
Alsof er niemand anders was.

Hij verloor haar dit keer niet uit het oog. Haar rode krullen golfden over een bijna blote rug langs dunne bandjes, vernuftig gevlochten. Haar broek laag op de heupen. Bijna onmerkbaar, ingehouden bijna, bewoog ze mee met de muziek. De lichte bewegingen van haar heupen sensueel. Voordat ze weer van hem kon ontsnappen pakte hij voorzichtig haar pols vast. Warm.
Ze leek niet eens verbaasd toen ze haar hoofd en lichaam naar hem toe draaide en in het dansende gedrang dicht tegen hem aan gedwongen werd.

Hij heeft me, eindelijk.

Haar nog vrije hand lag tegen zijn borst. Zijn duim trok cirkels aan de binnenkant van haar pols. Ze sloeg haar blik naar hem op, ondanks de hoge hakken die ze droeg was ze nog een kop kleiner dan hij. Om haar mond een beginnende glimlach, verlegen haast.

“Hey jij, dansen?

Hij laat zich vangen in haar blik. Zowel jager als prooi. Nauwelijks zichtbaar bewegen ze van haar tempo, naar hun tempo. Traag, ademhaling wordt één. De bas dreunt via haar door hem en weer terug. Lijven volgen en leiden samen in vloeiende bewegingen. Geven druk van licht, naar stevig, naar zacht, naar krachtig. De muziek soepel en meegaand.
Hun vingers vlechten. Haar lippen in zijn hals, haar ademhaling langs zijn huid. Haar neus onder zijn kin. Zijn arm om haar middel. Meer vast. Nog dichterbij. Trillingen van haar worden gevoeld. Zintuigen vloeien over in elkaar. In Hitte. In Verlangen. In Beelden. In Geuren. In Beweging. In Elkaar.

Lippen zweven vlak voor elkaar. Raken nauwelijks, maar zo intens. Strelen langs zachte huid, wangen, haar ogen, de brug van haar neus.

Stilte in hen. Verloren en gevonden in elkaar. Met gesloten ogen zien. Lippen raken. Tongen…

Een duw in zijn rug verstoort. Hij kijkt om naar zijn belager. Waarom nu. Hij voelt plotselinge leegte
Als hij terug kijkt is ze weg. Nergens, vervlogen.

A moment, a love
A dream aloud
A kiss, a cry
Our rights, Our wrong

En ik laat los.