Nov
03
2012

Delen?

Fijn, de trein is op tijd. Op het perron waar de wind heer en meester is, wil ik niet al te lang wachten. Al is het fijn om je kop even leeg te laten waaien.
Ondanks dat het al wat verder in de dag is, lijkt het nog schemerig. Een pagina van de Spits fladdert als een grauwe vlinder voor mijn voeten. Het blijft steken tussen het perron en de rails.

Ik hou van de herfst. Het vuur in de bomen, de woeste weersomstandigheden, ik geniet er altijd met volle teugen van. Hier op het grijze forenzen station lijkt het echter alsof elke kleur wordt geabsorbeerd. Zelfs mijn rode laarzen lijken hier flets.
Ik wiebel mijn voet. Draai vanuit mijn enkel. De laarzen hebben een flinke naaldhak. Te gek om te zien, minder om op te staan, vooral omdat ze net nieuw zijn.

Met een zucht van verlichting stap ik de trein in. Het is druk, maar toch vind ik nog een zitje waar alleen een oudere man zit. Grijs haar en borstelige wenkbrauwen. Hij zit iets voorover, ellenbogen leunen op zijn knieën, zijn armen verder over elkaar, hij knikt, nauwelijks merkbaar. Ik knik terug. De warme gaat sjaal af, in de coupé is het warm zat. Uit de zak van mijn jas vis ik mijn iPhone, altijd handig die grote zakken, al is het soms nog flink zoeken.

“Hey lief! Ik ben onderweg, over een half uurtje op centraal” app ik.
“Trein op tijd dus? Fijn! De blaadjes vallen weer, dus de wielen zijn hier en daar vierkant! XD”
“Hahaha! 😀 😀 t valt nog mee, maar ik zal me voorbereiden op een ‘bumpy ride’! Tot zo! X”
“Ok lieverd tot straks!XX”

Altijd meer kusjes terug, ik glimlach.

Ik selecteer een nummer uit mijn artiestenlijst. De zangeres is niet heel bekend, maar ik ben er dol op. Ik zet het ietsje harder, zodra ik haar stem hoor.

“Wat!?? Eet jij echt niks ‘s morgens!? Oooh neeeej dat zou ik niet kunnen! Ik zou compleet van me graat gaan!”

Verstoord kijk ik op. Het volume van de buurvrouwen in het zitje ernaast, schiet ineens een stuk omhoog. Ik probeer het gesprek te negeren, maar de schelle stem wordt beantwoord door een minstens drie octaven lagere stem. Al is de stem vrij mannelijk, het gaat verder duidelijk om een vrouw. Absurd hoog getoupeerd, platinablond haar. Een tijgerprint shirtje met zilverige riem een oranje legging en zilveren balerina’s. Haar jas ligt over haar schoot. Compleet met plakkerige nepbontkraag.
Haar gesprekspartner ziet er bijna net zo uit, al mist bij haar het platinablonde. Godzijdank.

Bep en Truus, de kantinejuffrouwen. Ik doop ze maar zo. Het past. Bij het vervolg van het gesprek blijk ik ook nog gelijk te hebben. De dames vervolgen luidruchtig het gesprek. Het loopt van beschuitjes in de ochtend naar vaatwassers in de spoelkeuken en de soep van de dag die met een vers bosuitje uitgeserveerd moet worden.
Mijn gekozen muziek is niet in staat om de dames het hoofd te bieden en hun betekenisloze zinnen dringen door in de prachtige melodie. Nummers onderbreek je niet, die laat je uitdraaien dus op het moment dat de laatste toon wegzakt, zoek ik naar een ander nummer. Eén met iets meer power.
Mijn nacht was zonder slaap, heftig en Bep en Truus zitten aardig op mijn zenuwen.

De man tegenover me, verzit een beetje. Ook hij probeert zich af te sluiten van alle geluiden. Ik voel me schuldig in de wetenschap dat mijn muziek straks zo luid zal zijn dat hij dat er ook nog bij krijgt. Ik wissel een korte blik. Hij kijkt vrijwel direct weg, naar mijn rode laarzen.

Ja! Incubus. Al wat ouder, maar stevig genoeg om Bep en Truus te overrulen. Ik zoek in het album naar één van mijn favoriete nummers en gooi het volume nog wat op. Even nog flitst mijn blik naar de oude man, hij blijft stug naar buiten kijken.

Bep en Truus verdwijnen tegen Anna Molly. Ik sla mijn rechterbeen over de linker en voel bij deze beweging een lichte spierpijn. Ik glimlach. Ja, een heftige nacht.

Hijgend lig ik onder hem. Mijn benen strak om zijn middel. Nee! Waag het niet je terug te trekken! Ik bepaal nu het tempo. Toch verlies ik. Hij duwt me met zijn hand op mijn borst diep in de kussens van de bank. Wauw. Wat is hij sterk, maar dit keer zal ik winnen.
Woedend bijt ik in zijn vinger. Ik proef zijn zweet, zijn bloed. Hij brult en gooit me bijna van zich af. Vervolgens eist hij me weer volledig op. Hij grijpt me, trekt me aan mijn heupen naar zich toe. Mijn knieeën schuren heet over het vloerkleed. Hij neemt bezit van me, leunt zwaar op mijn rug, streelt me, knijpt me, waar hij kan. Ik voel zijn vingers op mijn huid branden. Weet dat zijn handen morgen nog zichtbaar zullen zijn. Ik weet ook dat mijn nagels hem hebben getekend. Ik geniet, ondanks de pijn. Aan zijn grommen en zijn beet in mijn schouder weet ik dat het voor hem niet anders is. Beide nat van het zweet. Tegen en met elkaar. Hij leidt, nog steeds is zijn ritme bepalend. Hij neemt mij over. Toch zal ik winnen. Deze nacht is voor mij.

Zo heftig was het nooit. Het is een gevecht.

“Wat zeg je!??” schreeuw ik. Ik weet niet wat ik hoor. Twijfel of ik hem wel goed verstaan heb. Hij zwijgt. Te lang.
“Ik vroeg je wat je zei!!” Mijn stem slaat over. In mijn lichaam kolkt het. Mijn hoofd suist.
“We kunnen een trio doen.” Herhaalt hij dan, zijn stem zacht.

Veel verwachtte ik, maar dit niet. Ik dacht dat hij me eruit zou gooien. Dat hij me met een koffer kleren op de stoep zou zetten. Vloekend en tierend, misschien zelfs een paar rake klappen. Hij zou me uitschelden. Me een hoer noemen en zeggen ik zeker nog niet wist dat hij het beste was dat een vrouw zich maar kon wensen. Alles van liefdevolle en gekwetste woede had ik verwacht, maar dit niet!

“Een trio!!?” Mijn mond blijft open staan, ik vang zijn blik en probeer hem te lezen.
“Ja, je hebt niet genoeg aan mij toch? Kijk maar of je ons kan handelen in een gezamelijke neukpartij. Ik zal je alle hoeken laten zien, schatje, laten zien dat ik de enige voor je ben! Die ander neem ik er gewoon bij, zal slechts kunnen toekijken, kansloos!”

Ik voel het in mijn hoofd bijna knappen als ik hem aanvlieg. Als we vallen, huil ik. Ondanks de woede om de opmerking begin ik hem te zoenen. Wild, hard. Onze voorhoofden botsen. Eerst probeert hij me nog te ontwijken, maar ik voel hoe zijn lijf zich naar de mijne voegt. Tanden knallen tegen elkaar, bijten in zachte lippen. Ik voel hoe lust het overneemt. Woede versus opwinding. Ik wil hem. Nog één keer. We vechten. Om de leiding. Tegen de ochtend heeft hij vele gevechten gewonnen, maar kom ik als winnares uit de strijd.
Ik douche me lang en heet. Het zachte schuim en de geur ervan kalmeert me iets. Ik zie de eerste blauwe plekken doorschemeren en voel het branden in mijn onderbuik. Hij ligt nog op bed als ik de deur uitloop, met een koffer kleding en onze bankpasjes.

Op het perron kom ik tot rust. In de trein voel ik de vermoeidheid van ons gevecht en het niet slapen. Anna Molly beschermt me tegen Bep en Truus. Even sluit ik mijn ogen. Dan voel ik dat er een App binnenkomt.

“Ik ben er al! Ik ga even langs Starbucks en neem ook voor jou mee! Een grote cappucino zeker?”
Ik glimlach.
“Ja lekker! Wat ben je toch een schat, verlang naar ons weerzien! Trouwens….Hij weet het”
“…….” “Ben je nog heel?”
“Ja, net aan, we praten zo, ok? Ik ben er met 8 minuten”

Als de trein jankend stopt, nog zo’n rot geluid, sta ik al bij de deuren. Ik stap de trein uit in opengesperde, welkome, veilige armen.

We zoenen, strelen. Zuchtend. Handen zoeken hun weg onder mijn jas. Warmte.

Dan word ik op een afstandje geduwd

“Ben je echt ok? “

Ik denk aan mijn oude thuis. Aan de man die daarbij hoorde, nog naakt op het bed. Het bed dat ooit van ons was. De striemen in zijn hals. Zijn mond half open, alsof hij nog vraagt om een laatste zoen. Zijn opengesperde ogen, doods. Hij heeft de zoen niet gekregen. Ik win.

Ik voel dat er zachtjes aan me geschud wordt. Ik ontwaak uit de herinnering en kijk in twee iets toegeknepen ogen, van het mooiste blauw. Haar rode lokken meegaand in de wind. Haar lippen zo zacht roze. Haar licht gefronste wenkbrauwen, zo fijn, wat is ze toch mooi.

“Ja. Ik ben echt ok”

Wie zou haar nou willen delen.

Written by in: Drama,Soft sexy |

2 reacties »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2011 Dina.AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com