At Dina's

Ze lag op de bank, haar hoofd zwaar op de leuning, haar ademhaling rustig.
Zo vond hij haar de laatste tijd wel vaker. Ze bleef altijd voor hem op, maar de laatste tijd hield ze dat niet meer vol en viel ze in slaap.
De rode blosjes op een verder bleek gezicht, deed vermoeden dat ze nu ook al wat langer sliep.

Gemma. Zijn mooie vrouw. Haar donkere haren verward over de leuning, haar lippen iets geopend, ontspannen in haar slaap. Eén arm beschermend over haar buik. (meer…)

Wat doet ze hier…
Verward kijk ik naar het bed waar ik zojuist nog verstrengeld lag. Benen gevlochten, strelende handen en gedeelde hartslagen. Genietend van de warmte die ons nachtelijk spel gaf.

Beelden schieten door mijn hoofd.

Het was een van de drukste taxidiensten sinds tijden. Ik had al vele ritjes gehad en vond het wel goed. Ook ik verdiende nog een fijne nacht, al was het bijna aan zijn eind. Ik deed het taxilicht uit. Snel naar huis, douchen omkleden en dan van het late nachtgloren genieten. (meer…)

Ze werd wakker van de regen. Na een prachtige week waarin zon en blauwe luchten het thema waren, nam nu de regen het over en het grijze. De wind joeg de vogels in hun nesten en trok aan de takken.
Toch was het nog erg warm. Haar huid was vochtig, door lichte transpiratie. Zwoel was het, net zoals de nacht geweest was. De herinnering aan strelende handen, verhitte zoenen en een opzwepende dans, liet haar glimlachen en ze slaakte een zachte zucht van nagenot. Ze rekte zich uit en voelde de lichte spierpijn die de nacht had veroorzaakt.
“Hmmm.” Murmelde ze tegen zichzelf. “Iets andere bewegingen dan ik gewend was, maar God wat was het goed” . (meer…)

Loaded ben ik, werkelijk schandelijk, stinkend rijk en veel heb ik er niet voor hoeven doen.

Haar blauwe ogen, volle lippen en natuurlijk ronde borsten waren haar wapentuig geweest, zijn oude mannetjes geilheid, wereldvreemdheid en zwakke hart deed de rest. Een peulenschilletje was het geweest hem in het huwelijk te lokken, veel meer had ze niet hoeven doen. (meer…)

Hij klapte zijn portemonnee open en keek naar het fotootje van zijn overleden vrouw. Beduimeld en verkleurd deed het afbreuk aan zijn herinnering aan haar. Precies een jaar geleden leek zijn leven met dat van haar stil te staan, maar het zijne ging door. Net als het werk. Hij legde de portemonnee in het dashboardvakje en deed het taxilicht op zijn autodak aan. Nog één rit en dan had hij het wel gezien voor vanavond. Hij hoorde hakken klikken op het trottoir en al voor hij haar zag wist dat hij een klant had. (meer…)

De wind droeg woorden naar zijn raam. Zijn blik volgde en vond de bron. (< - wat eraan vooraf ging)

“….echt Jeany, het heeft mij en Frank nog meer verbonden dan onze geloftes! Nu zijn handen weten wat ze moeten doen en ik hem durf te leiden, zijn onze avonden warm en intens! En wat ik nu zeg hou je nog stil hoor! Ik heb nog geen verbanden gewassen deze maand, ik heb ze alleen uitgehangen voor de buurvrouw, maar ze waren nog schoon! Ik ben Morgan echt heel dankbaar. Ook voor ónze vriendschap, dat weet je toch? ” Jeany knikte. Hij zag hoe de handen van de vrouwen verstrengelden en ze elkaar kusten, lang en vol op elkaars lippen! Alsof hij betrapt werd op het snoepen uit de kandijpot, trok hij met een schok zijn hoofd terug. Hij had het heet, maar dit keer was het van binnenuit een gevoel wat hij al heel lang had weggestopt! De blos op zijn wangen trok op tot ver in zijn nek. Dit moest maar eens over zijn! Die vrouw stookte al zijn kerkgangers op! (meer…)

Perfect in evenwicht stond ze op de rand van de krijtrotsen, armen gespreid, hoofd achterover, ogen gesloten. De wind trok aan haar lange haar, liet het dansen. Losgerukte bloemen en bladeren wervelden als een vlucht vlinders om haar heen. De zee wierp zich tegen de rotsen, spatte wit, grijs en blauw uiteen onder haar. Ze fluisterde woorden in de wind.

“Neem ze mee en breng ze naar mijn lief, ik ben bijna thuis.” (meer…)

Samen lagen ze op bed. Hij steunde met zijn hoofd in zijn hand, zijn elleboog vlak naast haar. Haar ogen gesloten, ze was moe van de dag, van het dragen. Haar handen beschermend op haar buik, mooi rond en alleen van opzij zichtbaar, ze was nog even slank, maar zoveel meer vrouw als acht maanden geleden. Hij richtte zich op en greep achter zich, op het nachtkastje, ze was zo mooi, zo in zichzelf en toch zo open. (meer…)

Daar was ze. Weer. Om niet haar beeld te verliezen liet zijn blik haar geen moment los.
Eerder zag hij haar, meerdere keren, zelfde avond, maar telkens als hij op haar af wilde stappen leek ze verdwenen. Het was dan ook erg druk, tussen de massa dansende mensen raakte hij steeds het zicht op haar kwijt. Hij had geen idee waarom hij haar wilde ontmoeten. Vasthouden, dansend zoenen, vrijen, gewoon bij haar zijn. (meer…)

De touwbrug strekte lang en onheilspellend voor haar uit, hij overspande een kloof, een van onpeilbare diepte. Ze lag languit op de grond om de steile wand te bekijken, en verwonderde zich over de begroeiing ervan.

Bomen groeiden ogenschijnlijk op niets, hadden zich met hun wortels in het verticale verankerd. Majestueus lieten ze hun bladerkroon breed uitwaaieren langs de wand, ontnamen het zicht aan de grilligheid ervan en verzachtten het idee van diepte. (meer…)